sábado, 8 de octubre de 2016

PAPANATISMO Y BAJADA DE PANTALONES


      Un Rajoi maquiavélico y traicionero se aprovecha todo lo que puede y más del papanatismo del PSOE. Parece mentira que aun existan socialistas que se muestren solidarios, patrióticos y papanatas, con un partido extremista y de derechas del que recibieron, desde el principio hasta el fin de las dos ultimas legislaturas que gobernaron, toda clase de insultos y deslealtades que uno se pueda imaginar denigrándolos de una forma ruín y miserable. Durante siete años, día tras día e incansablemente Zapatero y después Rubalcaba fueron menospreciados de forma sistemática, recibieron calumnias y burlas llenas de crueldad, la prepotencia del partido popular rozó la ignominia, pues ridiculizaron de tal manera al presidente de su propio país, que hasta en los foros internacionales no daban crédito a tal comportamiento. Nunca una oposición, ni en España ni en ningún país civilizado tuvo un comportamiento tan obsceno y miserable. A pesar de todo este oprobio, ahora los pseudosocialistas quieren salir a salvarle los muebles al maquiavélico y nada inocente partido, corrupto, felón y traicionero, que nos malgobierna.

     En manos de quien estamos, como es posible que un partido que se autodenomina obrero apoye con sus votos a sus antagonistas políticos, representantes de intereses incompatibles con el bienestar de los trabajadores y al mismo tiempo cometa toda clase de perrerías politicas para desprestigiar a un partido hermano que solo ha recogido el guante, que ellos tiraron en un acto de traición al abandonar de "motu proprio" a la clase trabajadora y se alie con los que los odian a muerte y desean su total derrumbe y desaparición. O son tontos o nos consideran tontos, tontos hay en todas partes pero es increible como hacen el tonto los que se bajan los pantalones ante sus detractores hasta su total derrota e irrelevancia política. 

jueves, 6 de octubre de 2016

MILITANTES Y VOTANTES SIN ENTENDEDERAS NI FORMACIÓN


     Los militantes de base y la inmensa mayoría de votantes, de todos y cada uno de los partidos políticos prosistema no saben, no entienden, no comprenden de lo que va esto de la política, y por lo tanto su incapacidad e ineptitud les reserva el único papel para el que valen que es el de hooligans y fanáticos aborregados pegacarteles, tal y como lo sostienen estos días miembros y exmienbros de la cúpula del PSOE y también tertulianos, opinadores y politólogos en diferentes medios de comunicación. Como vamos a poner en manos de gentes sin entendederas ni formación la posibilidad de que, democraticamente, elijan una opción equivocada y pongan en peligro con su ignorancia  todo el sistema.

     Increible pero cierto, ya afirman sin vergüenza de ningún tipo y en público, que los pobres militantes y votantes en general no tienen formación bastante para entender de política. Lo más grave es que mis coterráneos menospreciados, en algún caso se lamentan pero ninguno actúa, al contrario acaban bendiciendo y justificando a los delincuentes con su voto y estos a su vez se ríen de ellos y los siguen menospreciando al mismo tiempo que ellos desprecian a los podemistas por "populistas" aleccionados por los que los pastorean.

       Los pastoreados y el poder mediático de colmillo retorcido que respalda a los partidos pro-sistema, pasan  de perseguir a los mentirosos y corruptos, (están a punto de dejar en agua de borrajas el caso Gürtel) demonizando e insultando al partido honrado por excelencia mientras no se demuestre lo contrario. Después de intentarlo por lo criminal y por lo civil, después de haberlo intentado de mil y una manera, incluso levantando, una y otra vez, falso testimonio contra Podemos, este partido sigue incolumne de corrupción. Podrán  caer mejor o peor, los podrán calumniar y despreciar pero Monedero, Iglesias, Errejón, Bescansa, Espinar...  hasta ahora mismo siguen limpios para la justicia del "traca-traca", cosa que no pasa con muchos otros. Vds. creen que a estas alturas, si fueran ciertas las informaciones tendenciosas, hechas públicas por personajes que presumen de moralidad intachable y que se dedican a ensuciar el terreno del juego político con la intención de confundir, repito Vdes. creen que la justicia no habría  ya actuado con la máxima contundencia contra los "populistas" que quieren destruir a España. A la Justicia tambien le va la vida en ello, pero los jueces saben, por que no son tontos, que no existe prueba alguna de malas praxis contra Podemos y sus militantes. Por eso están desesperados buscando la manera, y no la encuentran, de destruir el único obstáculo que tienen enfrente para protegerse de la pòsibilidad de que lleguen al poder y levanten las famosas alfombras que están tapando toda la mierda procedente del saqueo de dinero público, dinero con el que se mantendría el estado del bienestar que ya no hace mas que menguar.



POSTDATA.- En cuanto la justicia demuestre que el partido podemista está preso de la corrupción que impregna a los demás, al que suscribe no le doleran prendas para denunciar implacablemente sus posibles tejemanejes.

domingo, 2 de octubre de 2016

EL RESPETO MUTUO ES LO QUE VALIÓ.


     Cuando se encuentran dos personas desconocidas, pueden llegar a empatizar. Siempre hay un hilo conductor, algo a lo mejor nimio pero que ayuda a enlazar dos maneras diferentes de pensar. Ser rico, de derechas y creyente no es lo mismo que ser de condición humilde, de izquierdas y agnóstico, la empatía solo necesita cercanía, pues la misma persona condicionada por su cuna, puede llegar a ser lo uno u lo otro. Y por que esto es así y no de otra manera, al final no debe ser ni el estatus, ni la desconfianza la que impida una relación de respeto y amistad.

    Todo esto viene por que en mi primer viaje por el inserso, conocí en Bilbao a Carlos, un farmacéutico ya jubilado y octogenario, una persona con la que empaticé desde el primer momento, quizá ayudó su mentalidad abierta y ser como yo... colchonero. Ese día la victoria sobre nuestro gran rival merengón fue el nexo de unión y una nimiedad como esa dio lugar a la amistad. Mas tarde descubrimos, tanto él como yo, que no compartíamos estatus, ni afinidad política, ni religiosa. Pero no nos importó, el respeto mutuo es lo que valió.

   

miércoles, 28 de septiembre de 2016

LA ACEPCIÓN SERVIR Y EL SR. FEIJÓO


     Dice el Sr. Feijóo, presidente de todos los gallegos, (aunque solo le han votado tres de cada diez), que no necesitamos salvadores, que necesitamos servidores. Yo le digo, que salvar ya se salva cada uno como puede y Dios le da a entender en una sociedad hipócrita y egoísta como la nuestra, pero lo que se dice servir, aquí no viene a servir ni Dios, mas bien vienen a servirse a cuenta de nuestros derechos y de eso saben mucho Vd y sus adláteres.

     Cuando alguien viene a servir, aparte de ser apto, tiene que tener voluntad y estar capacitado. De lo contrario solo viene a servirse, y con una vez que nos roben y nos engañen, ya nos deberíamos dar por servidos. Pero no, aquí hasta ahora todos han venido a servirse y en demasiados casos a robar. Dicen de los seres humanos que son los únicos seres capaces de tropezar, no una, sinó varias veces en la misma piedra... aquí vamos de tropezón en tropezón allanándole el camino y llenándole el bolsillo a todo cuanto chupón viene a servirse, sin dar nunca con la verdadera y honrada solución.
   

viernes, 23 de septiembre de 2016

ESTOY HASTA LOS COJ... DE MAMONES Y HUEVONES.


     ¡¡¡Por Dios!!! ¿Que cojones quieren Vdes? ¿Pero que coño pasa en este país para votar en contra de tus propios intereses? ¿Que nos tiene que suceder para que de una vez cambiemos el sentido de nuestro voto? ¿Es que somos tontos o que? Estoy hasta los cojones de tanto tontolaba circulando por ahí. Entiendo aunque no comparto la cobardía, pero si esa es tu opción, el voto es secreto, espabila mamón que van a por ti. No solo es que esté indignado, es que estoy hasta los huevos de tanto huevón llorón que nunca aprende la lección. Hasta los huevos estoy de tanto ignorante, de tanto gilipollas galopante lamentándose de su suerte. 

     Algunos en su trabajo son muy competentes pero les pagan como peones, trabajan horas de más a beneficio de inventario y como premio tienen un trabajo precario. Acojonados por el "para tu puesto tengo a cien en lista de espera" aguantan carros y carretas con la falsa esperanza, de que venga un tercero a arreglar lo que solo tiene arreglo, si uno mismo lucha por ello. Pon tu voto de una vez a disposición ya que uno a uno sumais más de un millón, ahora mismo los teneis ociosos en el limbo del que más me da; son todos iguales, no voto y ya está. Pues no mamón la abstención no es la solución, el voto es secreto, no tengas miedo y vota al que te defiende... es tu solución. Y yo no voy a vivir siempre para aleccionarte huevón.

jueves, 22 de septiembre de 2016

LO QUE ESTÁ POR VENIR


     Si nadie lo impide, y parece que no vamos a ser capaces de impedirlo por la ignorancia e irresponsabilidad de la mayoría de la sociedad, vamos camino del desastre económico. No tardando mucho las condiciones económicas para la clase trabajadora van a ir a peor, a mucho peor. El P.P. se ha pasado la última legislatura quejándose de la herencia recibida, pero su gestión con De Guindos a la cabeza no ha arreglado nada a nivel de déficit, a pesar del tremendo sacrificio que impuso a los ciudadanos en forma de recortes e impuestos.

      La Unión Europea está al quite esperando la elección del nuevo gobierno, al que exigirá nuevos recortes y medidas mucho mas severas para reducir el déficit (un billón de euros), pufo que debemos en su mayor parte a la banca francesa y alemana. La gestión ha sido desastrosa, lo único que hizo este gobierno, es aplazar lo inevitable engañándonos, mientras ellos y sus pratrocinadores consolidaron y aseguraron sus capitales con la mejor ingeniería financiera para quedar fuera del alcance de lo que está por venir. 

     Me río yo de la herencia recibida, la que está a punto de llegar va ha acabar por desmantelar toda clase de bienestar y a desestructurar de una vez y para siempre a nuestra sociedad. En nuestra mano está con nuestro voto amortiguarla. Que nadie piense en milagros, todos tenemos que pagar la factura a pesar de creer que no es nuestra responsabilidad, ya que sí somos el aval y la garantía por votar y apoyar a gobiernos populistas, corruptos e irresponsables.

     Aunque todavía es posible recuperar parte de lo robado, lo prestado y lo dilapidado, la cuestión es acabar con la corrupción, y que pague más quien más tiene solo es parte de la solución.

viernes, 16 de septiembre de 2016

Relatos dun pescador afortunado: Á CONTRALUZ.

                                                                  Á CONTRALUZ
                                                                       19-10-1994

     Naquel mesmo mes de outubro, uns días antes, vivira unha experiencia que xa relatei en VORÁXINE  EN SAIÁNS. Continuei pescando con asiduidade, aproveitaba os días libres que por traballar en festivo me correspondían dedicándoos á miña afección favorita. Pero xa non era igual, conseguía como moito, media ducia de pezas, e os días en que o mar se serenaba, non sinalaba peixe ningún.

    Esa mañá, transcorridas dúas semanas dende as 23 robalizas de Saiáns, o mar estaba crecido. As ondas que formaba o mar de fondo levantábanse adquirindo unha altura suficiente para apreciar á contraluz a figura do que parecían brualles (lisas), que nadaban en paralelo a estas. Chamoume a atención a grande cantidade de peixes que se adiviñaban con axuda da luz do sol a través das ondas. Eran xa preto das once da mañá e atopábame na praia de Patos en Nigrán. Viña de Monteferro onde non sinalara peixe ningún, polo que decidín parar na praia ao ver un mar especialmente atractivo para a pesca. As ondas grandes, pero non en exceso, rompían monotonamente compasadas. O mar de fondo removía pequenas pedras que resoaban no medio do estrondo das ondas, que ao romper sobre a praia revolvían o fondo areento enturbando as augas que parecían ferver. Un manto branco de auga moi osixenada estendíase con profusión ao longo de toda a praia; ao ancho tiña un percorrido de ata cincuenta metros. O vadeador de neopreno permitíame avanzar ata o centro da franxa, a auga por veces chegábame ata a cintura. O ruído compasado, unha especie de ronquido burbullante, relaxábate e desconectaba de toda cousa que non fose a acción de pesca.

      Coa cana en alto e armado cunha “cucharita” Toby de 25 gramos, que relucía co reflexo dos raios do sol, dispúxenme a lanzar por detrás de onde as ondas empezaban a levantar. Cando estas chegaban á súa plenitude custábame superalas, por iso esperaba á súa caída para lanzar e así aproveitar que o arranque da “cucharita” coincidise co arranque da seguinte onda. As siluetas do que eu cría brualles (lisas), deixábanse ver a contraluz.

      Lanzaba con toda a potencia que podía e esperaba que o reclamo chegase ao fondo, pois ao ser areento non había perigo de enganche. Esperaba ao arranque e levante da onda para recoller. Facíao con rapidez, saíndo a “cucharita”disparada do fondo entre a area, simulando a fuxida dun birlo (lanzón), peixe de sinuosa figura que pasa a maioría do tempo enterrado e que, cando o mar rompe na area, o obriga a saír culebreando, sendo un manxar exquisito para as robalizas. Cando “cucharita” se atopaba no medio da onda, onde nadaban en paralelo á costa o que eu pensaba que eran muxos, sentín a primeira picada. Por suposto non era un muxo, xa que estes non atacan reclamos artificiais e menos en movemento, non por que sexan máis listos que as robalizas, senón pola súa incapacidade para tragalos. Efectivamente era unha fermosa robaliza de case un quilo, unha robaliza de porción como dicimos entre nós. Loitaba facéndome fronte con bravura, intentando zafarse do anzol que mordera, pero pronto acabou por entregarse. Grazas a unha bolsa de rede que levaba colgada ás miñas costas, puiden ir acumulando unha detrás doutra, ata que foron espazándose as picadas e as súas figuras ían desaparecendo do nervio central das ondas, era gratificante pescar daquel xeito, sentir o frescor da auga rodeándote e salpicándote, a presión da auga abrazándoche as pernas. Pero o que máis a gusto facíame estar, era o ronquido ronroneante compasado da auga, que ao estenderse burbullaba ata a beira. Ademais a paisaxe nun día tan claro era espectacular, á miña esquerda Monteferro, rodeado de baixos de pedra onde o mar escintilaba, de fronte o espectáculo das ondas deixando ver ao seu través as Illas Cíes e a costa do Morrazo, á miña dereita a Praia de Patos, que se estendía cara ao interior da ría, ás miñas costas a praia de area finísima e máis arriba os montes de Saiáns, formados por frondosos piñeirais. Non se podía pedir máis, era como estar no paraíso, tanta beleza xunta parecía danar a vista.

   Pasadas xa as doce, o peixe deixou de dar sinais de vida, pouco a pouco foi apagándose a actividade, nin se sentían nin se deixaban ver a contraluz. Comprendín que era o momento de deixalo, sentíame satisfeito pero canso. Retireime coa rede case completa de robalizas, levaba unha decena de pezas e a satisfacción de vivir un momento único, case máxico ¡ Que máis se podía pedir, continuaba sendo un pescador afortunado!