Mostrando entradas con la etiqueta pesca deportiva. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta pesca deportiva. Mostrar todas las entradas

viernes, 16 de septiembre de 2016

Relatos dun pescador afortunado: Á CONTRALUZ.

                                                                  Á CONTRALUZ
                                                                       19-10-1994

     Naquel mesmo mes de outubro, uns días antes, vivira unha experiencia que xa relatei en VORÁXINE  EN SAIÁNS. Continuei pescando con asiduidade, aproveitaba os días libres que por traballar en festivo me correspondían dedicándoos á miña afección favorita. Pero xa non era igual, conseguía como moito, media ducia de pezas, e os días en que o mar se serenaba, non sinalaba peixe ningún.

    Esa mañá, transcorridas dúas semanas dende as 23 robalizas de Saiáns, o mar estaba crecido. As ondas que formaba o mar de fondo levantábanse adquirindo unha altura suficiente para apreciar á contraluz a figura do que parecían brualles (lisas), que nadaban en paralelo a estas. Chamoume a atención a grande cantidade de peixes que se adiviñaban con axuda da luz do sol a través das ondas. Eran xa preto das once da mañá e atopábame na praia de Patos en Nigrán. Viña de Monteferro onde non sinalara peixe ningún, polo que decidín parar na praia ao ver un mar especialmente atractivo para a pesca. As ondas grandes, pero non en exceso, rompían monotonamente compasadas. O mar de fondo removía pequenas pedras que resoaban no medio do estrondo das ondas, que ao romper sobre a praia revolvían o fondo areento enturbando as augas que parecían ferver. Un manto branco de auga moi osixenada estendíase con profusión ao longo de toda a praia; ao ancho tiña un percorrido de ata cincuenta metros. O vadeador de neopreno permitíame avanzar ata o centro da franxa, a auga por veces chegábame ata a cintura. O ruído compasado, unha especie de ronquido burbullante, relaxábate e desconectaba de toda cousa que non fose a acción de pesca.

      Coa cana en alto e armado cunha “cucharita” Toby de 25 gramos, que relucía co reflexo dos raios do sol, dispúxenme a lanzar por detrás de onde as ondas empezaban a levantar. Cando estas chegaban á súa plenitude custábame superalas, por iso esperaba á súa caída para lanzar e así aproveitar que o arranque da “cucharita” coincidise co arranque da seguinte onda. As siluetas do que eu cría brualles (lisas), deixábanse ver a contraluz.

      Lanzaba con toda a potencia que podía e esperaba que o reclamo chegase ao fondo, pois ao ser areento non había perigo de enganche. Esperaba ao arranque e levante da onda para recoller. Facíao con rapidez, saíndo a “cucharita”disparada do fondo entre a area, simulando a fuxida dun birlo (lanzón), peixe de sinuosa figura que pasa a maioría do tempo enterrado e que, cando o mar rompe na area, o obriga a saír culebreando, sendo un manxar exquisito para as robalizas. Cando “cucharita” se atopaba no medio da onda, onde nadaban en paralelo á costa o que eu pensaba que eran muxos, sentín a primeira picada. Por suposto non era un muxo, xa que estes non atacan reclamos artificiais e menos en movemento, non por que sexan máis listos que as robalizas, senón pola súa incapacidade para tragalos. Efectivamente era unha fermosa robaliza de case un quilo, unha robaliza de porción como dicimos entre nós. Loitaba facéndome fronte con bravura, intentando zafarse do anzol que mordera, pero pronto acabou por entregarse. Grazas a unha bolsa de rede que levaba colgada ás miñas costas, puiden ir acumulando unha detrás doutra, ata que foron espazándose as picadas e as súas figuras ían desaparecendo do nervio central das ondas, era gratificante pescar daquel xeito, sentir o frescor da auga rodeándote e salpicándote, a presión da auga abrazándoche as pernas. Pero o que máis a gusto facíame estar, era o ronquido ronroneante compasado da auga, que ao estenderse burbullaba ata a beira. Ademais a paisaxe nun día tan claro era espectacular, á miña esquerda Monteferro, rodeado de baixos de pedra onde o mar escintilaba, de fronte o espectáculo das ondas deixando ver ao seu través as Illas Cíes e a costa do Morrazo, á miña dereita a Praia de Patos, que se estendía cara ao interior da ría, ás miñas costas a praia de area finísima e máis arriba os montes de Saiáns, formados por frondosos piñeirais. Non se podía pedir máis, era como estar no paraíso, tanta beleza xunta parecía danar a vista.

   Pasadas xa as doce, o peixe deixou de dar sinais de vida, pouco a pouco foi apagándose a actividade, nin se sentían nin se deixaban ver a contraluz. Comprendín que era o momento de deixalo, sentíame satisfeito pero canso. Retireime coa rede case completa de robalizas, levaba unha decena de pezas e a satisfacción de vivir un momento único, case máxico ¡ Que máis se podía pedir, continuaba sendo un pescador afortunado!






viernes, 19 de febrero de 2016

Relatos dun pescador afortunado: O XENERAL E A TROPA

                                                            O XENERAL E A TROPA
                                                                       21-08-1994

      
       Aínda que estaba de vacacións, aquel día madruguei, porque sabía que, se quería ser protagonista dun episodio memorable de pesca, tiña que ser así. Cando me levantei aínda era noite pechada, debía darme présa, pois tiña que estar enriba da pedra xusto ao empezar a romper o día, pedra á que me empolicara en distintas ocasións con desigual sorte. Pero eu esa mañá estaba convencido de que era a miña grande oportunidade.

      Cando baixaba polo acantilado a penas vía como os meus pés enfilaban con lentitude e serenidade polo sinuoso sendeiro que discorría entre toxos que rabuñaban as miñas pernas: non tiña sensación de perigo, estaba familiarizado con cada pedra, curva e chanzos que o conformaban, así que lento pero seguro accedín á gran rocha, que a pesar da súa altura, cando o mar se embravecía con virulencia arrasábaa ata mollar os últimos toxos do camiño. Pero aínda que aquel día o mar roncaba e estrelábase estrondosamente contra a rocha, facíao dunha forma moderadamente compasada, soaba forte pero cunha harmonía relaxante, a marea estaba baixando e pouco a pouco as ondas ían rompendo cada vez máis lonxe. A gran rocha, a medida que perdía altura, introducíase no mar; a punta, cando a marea estaba chea, quedaba illada, pero cando eu cheguei xa era accesible. Empoliqueime a ela, o mar golpeaba na súa base abríndose e estrelándose a ambos os dous lados lavando a miña retagarda. Arriba atopábame cómodo e seguro, a pesar de que de cando en vez o mar me salpicaba. Despreguei a miña cana e montei un "rapala", vareando ao meu arredor, e nos meus dous primeiros lances conseguín dúas preciosas robalizas. Mentres, aclarou o día; a mañá prometía, pero a pesar da miña insistencia durante case unha hora non sentín picada algunha. Empezaba a desanimarme. Entón, ao ver que a marea baixara de tal forma que à miña esquerda o mar xa non golpeaba contra as rochas, se non que rompía antes sobre o fondo areento, rebentándoo e formando unha especie de gran remuíño, cambiei de situación e decidín cambiar o "rapala" por unha “cucharita” de 28 gramos que me permitía alcanzar a zona do remuíño. Lancei sen demasiado entusiasmo; nada conseguín ata que decidín arriscar deixando baixar a “cucharita”  ao fondo, o leito era areento, así que a trouxen arrastrándoa uns metros ata empezar a acelerar para poder librar unhas pequenas rochas que había por diante e, xusto aí, sentín unha picada potente e unha loita dun animal de certa enxulla. Efectivamente, cando conseguín vencer o animal e sacalo a terra, este andaba por preto dos dous quilos de peso.

     Animado polo trofeo que acababa de conquistar, repetín o lance con parecido resultado, e así unha e outra vez, ata catorce veces, robalizas todas elas de entre un quilo e medio e os dous.

      Pero o mellor estaba por chegar. Eran xa preto das dez da mañá, levaba case dúas horas de éxtase continua, as miñas costas comezaban a resentirse e, de súpeto, sentín unha picada descomunal, tan forte era a tracción do peixe, que pola miña falta de pericia e pouca experiencia -aínda non controlaba demasiado ben a forma de regular a forza da tracción do carrete- tiña demasiado apertado o regulador e ademais o freo posto, así que estivemos o peixe e eu tensando a sedela un anaco bastante longo, que a min se me fixo eterno, ata que por fin o animal empezou a ceder e isto me permitiu ir achegándoo, non sen traballo, ao pé da rocha onde eu me atopaba, ao ser esta lisa e en forma de rampla permitiume varalo e sacalo sen maior dificultade a pesar de dobrar en peso ás anteriores. Rapidamente volvín lanzar esperando unha nova picada, pero despois de varios intentos comprendín que "a batalla" estaba acabada, era coma se capturase o xeneral que as dirixía, retirándose estas do campo de batalla.

      O sol empezaba a picar, había que darse présa, recoller e marchar, pero xurdiu un problema por falta de previsión, levaba comigo un par de bolsas de plástico e, ¡ Horror!, cando empecei a subir o acantilado rompeu o fondo das bolsas, rodando as robalizas polo chan. Recollín o peixe e laveino nunha poza; tiña un problema e non o sabía como resolver, intenteino trenzando a sedela de pesca, pero non resistiu. Empezaba a desesperar, víame subindo e baixando o acantilado varias veces ata o coche e non me sentía con forzas. Levaba comigo a cazadora dun chándal e, desesperado, ía intentar a confección dun saco cando vexo que a miña salvación a tiña na man:  o cordón do colo do chándal! Por fin dera coa solución. Así que fixen un rosario co peixe e, cargándoo ao ombro, me dispuxen a subir polo sendeiro do acantilado. O peixe colgaba das miñas costas e cubría o meu peito ata os xeonllos. Ao pouco empecei a bufar, pois a costa era nalgúns tramos moi empinada, obrigándome a parar de cando en vez para coller resollo. O sol dábame implacable na cara, estaba rebentado pero animábame pensar que arriba, ao final do acantilado, estaba o final do meu sufrimento. Cando cheguei ao coche, un Passat do 88, o meu alivio foi total, introducín o peixe no maleteiro e nese momento fun consciente de que varias persoas me observaban con interese. Arranquei o coche e dirixinme ao cámping de Nerga onde estaba a acampar.

       Eran case as doce do día 21 de agosto de 1994, domingo para ser máis exactos. Cando cheguei procedente de Donón, recordo que fun buscar dous caldeiros de auga salgada para lavar o peixe, repartino polas distintas neveiras do cámping para non o botar a perder e parte do peixe regaleino a aqueles que mo conservaron ata o día seguinte que o levei ao Berbés. O que máis lamento é que non posúo ningunha foto desta, para min, "fazaña, pois aínda tardei en ser plenamente consciente da dificultade e mérito deste feito, ao que non lle din maior importancia ata que coa perspectiva do tempo o empecei a valorar na súa xusta medida.


viernes, 10 de abril de 2015

Relatos dun pescador afortunado: O FALSO ROBALO

                                                                  O FALSO ROBALO
                                                                              1987


     Naquel verán eu xa estaba posuído por unha especie de encantamento do que non me podía desconectar. A pesca para min era xa coma unha droga que comezaba a alimentar unha paixón que empezaba a obsesionarme, menos mal que eu nunca me deixei cegar por iso, pois tiña claro que na vida de toda persoa hai sempre que priorizar e que todo aquilo estaba moi ben, pero na súa xusta medida estaba mellor. Como non podía dispoñer do tempo ao meu antollo, aproveitaba momentos soltos movéndome a deshora, e case sempre empregaba máis tempo en desprazarme e regresar, que o tempo efectivo de pesca. Aínda non entendía nin o cando nin o como, nin falta que me facía, o que ía coñecendo e descubrindo o facía tan pouco a pouco que nunca me saturaba, nin coa súa práctica nin cos lugares que visitaba, todos eles enclaves dunha extraordinaria beleza. Recordo que nun principio, pescar o que se di pescar pouco pescaba, pero gozar gozaba moitísimo, por veces quedaba extasiado co que vía, descubrín lugares de soño, pequenos recunchos escondidos que practicamente pasaban desapercibidos para a gran maioría, e que ademais dependendo do día e da hora da visita todo resultaba diferente, como se viaxases a outro lugar, e é que ademais dunha forma constante e progresiva todo se ía transformando e cambiando, co tempo xusto para percibilo e asimilalo, grazas a esa sensibilidade especial que case todos nós temos pero que moi poucos nos paramos a coñecer, eu aprendín a integrarme e a sentirme parte daquel soño para os sentidos.

     Recordo que unha mañá de sábado naquel verán, cando procedente de Vigo dirixíame a Cabo Home, ao pasar por Donón e ver o mar, algo inefable me fixo sentir a necesidade de ir pescar. A pesar do moi pouco tempo dispoñible, sentía que algo inexplicable me empurraba a ir, parei na vila, e na tenda comprei unhas luras conxeladas para utilizar como cebo. Ao chegar ao punto onde estabamos acampados, baleirei o coche todo o aprisa posible e saín disparado a pescar, coa advertencia de que dispoñía de menos dunha hora pois xa case era a hora de comer, a pesar de todo algo me empurraba a intentalo. Camiñei vinte minutos ata chegar ao punto de pesca, necesitaba doutros vinte para volver e polo tanto dispoñía de menos de vinte para pescar. Non parecía razoable seguir aquel impulso, pero a pesca é así, cando un ten convencemento e fe case sempre atopa o que busca.

     Despois de cruzar a toda présa por aquel monte baixo cheo de toxos e pequenos arbustos retorcidos e aplanados por efecto do forte vento que alí reinaba nos duros meses do inverno, cheguei ao acantilado, rodeándoo baixei ata unha plataforma que me ofrecía certa comodidade e seguridade. O mar de fondo traballaba constante e con plena harmonía, un manto de auga branca e moi osixenada estendíase aos meus pés, o sol case no cénit quentaba pero non abrasaba, era un pracer para os sentidos estar alí, aínda que de cando en vez o mar me advertía da súa perigosidade salpicándome. Montei a potente cana de cinco metros e encarnei o anzol cunha pequena pero enteira lura, disimulándoo entre os seus tentáculos dispúxenme a facer un longo e potente lance, conseguindo colocar o meu aparello na zona apuntada. Incrustei o mango daquel "canón" nunha greta e apoiándoo sobre unha pedra parapeteime esperando a tan ansiada picada. Foron pasando os minutos e a miña amiga a lura seguía alí enteira, a ninguén parecía interesarlle, eu tiña o convencemento de que alí tiña que haber algunha robaliza pois as condicións eran óptimas, pero o tempo pasaba inexorable e tiña que regresar ao cámping. Non quedaba outra que recoller, e fíxeno, pero remoloneando arrastrei o chumbo lentamente polo fondo areento, e cando daba por frustrado o meu intento, de súpeto unha bestial picada case me arranca a cana dos brazos, era a primeira vez na miña vida de pescador que un peixe daquela entidade picaba no meu anzol, a miña falta de pericia fíxome suar, pero como estaba ben armado conseguín controlar a situación e facerme con el.

     Estaba nunha nube, a miña satisfacción era enorme, daquela para min era algo extraordinariamente gratificante cumprir un soño como aquel, estaba convencido de que aquel peixe era o meu primeiro robalo, pero aínda que a miña alegría era inmensa máis tarde sufriría un pequeno desengano. Recollín o meu robalo e coa cana ao ombro voei ata o cámping, onde levantou a natural expectación sobre todo entre os máis novos, fotografáronme xunto ao meu amigo Benito para inmortalizar o momento, pero cando o pesamos pouco máis de tres quilos alcanzou. Un sentimento contraditorio quitoume parte da euforia que traía, pois daquela había unha norma non escrita entre os pescadores que se unha robaliza non superaba os catro quilos non era robalo, e parte do meu soño  esfumouse naquel instante e aínda tiven que esperar varios anos ata romper aquela barreira. O curioso foi que unha vez que a rompín os robalos empezaron a chegar un detrás doutro converténdome nun pescador afortunado.

jueves, 26 de febrero de 2015

Relatos dun pescador afortunado: O DETONANTE

                                                       O DETONANTE
                                                           Outubro 1986
   
 
      O mellor daquela noite foi o detonante de algo que me cativou e fixo posible un cambio radical no ocio e no emprego do meu tempo libre.  A partir de aí, empecei unha especie de aventura que me deu moitos días nos que me considerei un home afortunado por gozar e vivir momentos de privilexio, sensacións que co paso do tempo minguan en cantidade pero aumentan en intensidade. Avanzaba eu pola trintena, as miñas obrigas e responsabilidades condicionaban as miñas afeccións, a casualidade quixo que á pesca me enganchase. O detonante sucedeu a noite que sentín a maxia que revolucionou para sempre o pracer dos meus sentidos. Aquela noite máxica en min exerceu unha especie de enmeigo que me acompañaría para sempre. A partir de aí as experiencias arremuiñáronse na miña mente, pero grazas a un caderno onde as teño anotadas unha a unha, fíxenme cun compendio de datos que me permitiron ordenalas coas súas datas auténticas. Os feitos narrados son reais e en nada esaxerados, as miñas emocións e sentimentos transmítoos reflectíndoos coa efusividad que o meu carácter me dá.

      Retomando o principio daquela noite de outubro de 1986, era unha noite de sábado para domingo e esta facíase moi longa, pero aquela vez ía abastecido cunha cana de pescar que lle regalara ao meu fillo Germán e que el apenas utilizaba. Pedín consello ao meu compañeiro Hernández, nisto da pesca era, e segue sendo, un fenómeno ao que "había e hai que deixarlle comer nun prato á parte". Asesoroume, tomei nota fidedigna e detallada, abastecéndome do material axeitado para a experiencia. Recordo que esperei ata a unha da madrugada, hora en que aparquei o meu vello coche, un Renault 12 familiar, xunto á coroación do peirao nº 4 do Areal, armei a cana coa sedela, anzol e chumbada recomendados, e de cebo empreguei uns camaróns que tiña nun viveiro colgado dunha das defensas. Deixaba chegar o chumbo ao fondo e recollía dúas voltas de carrete, buscando no fondo as miñas posibles presas, pero non sucedeu nada, recollín dúas voltas máis, xa a uns tres metros do fondo e tampouco sucedeu nada, despois dun tempo de espera e non suceder nada, volvín recoller dúas voltas máis e como tampouco sucedía nada, desanimeime e optei por prender o mango da cana debaixo dunha das rodas do coche; sentei e púxenme a ler. Cando máis distraído estaba e daba por frustrada a miña experiencia, unha picada que dobraba con brío a punteira da cana púxome en tensión, agarrei a cana, e como tiraba a condenada, estiven un anaco a gozar -pois a sensación era agradable para min, imaxínome que non para o animal. Empecei a recoller non demasiado aprisa, ata que apareceu a flote unha fermosa robaliza izándoa ata a miña posición, onde nervioso solteina do anzol, depositándoa na bandexa do maleteiro, volvín prender outro camarón e deseguido lancei, deixando baixar o chumbo ata o fondo, recollendo a continuación seis voltas de carrete, para situarme á altura de onde sentira a picada, non me desprendín da cana e non tiven que esperar moito para sentir unha sutil picada, entón baixei a punteira da cana e esperei a sentir a estirada da sedela para cravar o anzol.

       Estiven así unha e outra vez, ata repetir a operación 23 veces. Cando me din conta eran xa as 5.30 da madrugada, vivía un sono que morría, pois xa facía un anaco que a voráxine rematara. Esta experiencia supuxo para min o enganche a unha afección que se estendería ao longo dos seguintes 20 anos, con tal dedicación e actividade que isto deu lugar á vivencia de centos de momentos que eu teño por estelares, ou sexa únicos e irrepetibles.













viernes, 16 de enero de 2015

Relatos dun pescador afortunado: A PESCA

                                                                    A PESCA


      A pesca, como práctica humana para conseguir proteínas para a súa alimentación, remóntase aos albores dos tempos. Os nosos antecesores, os cromañóns, e os nosos primos, os neandertales, deixáronnos vestixios que corroboran a importancia que a pesca e o marisqueo tiñan na súa alimentación.

      A eles, ao igual que a nós,  gustáballes pescar e, igual que algúns de nós,  practicábana, aínda que eles máis que por pracer era por necesidade. En aqueles tempos as robalizas, igual que todo o peixe en xeral, abundaban, o que fallaba era a tecnoloxía pero non o enxeño. A capacidade do intelecto daqueles homes para pensar e desenvolver ideas era a mesma que a nosa na actualidade, o paso das xeracións levou a acumular experiencias e coñecementos ata as xeracións actuais. Nós recollemos e desenvolvemos o que eles sementaron e sobrevivimos pola transmisión social da grande información acumulada. Só hai que poñerse na pel dos nosos antepasados para imaxinar como se amañában para capturar peixes para a súa, seguramente, pouco abundante e nada periódica alimentación. Xogaban coa vantaxe da abundancia do peixe, pero este era escorregadizo e pouco visible, así que agudizando o enxeño construían trampas aproveitando as subidas e baixadas das mareas e as revoltas naturais que, ao quedaren en seco, servían de eventuais pesqueiras que eles afondaban e ampliaban movendo pedras de certo tamaño, conseguindo que algúns peixes quedasen illados no seu interior. De cando en vez tiñan que reconstruilas porque a forza do mar  tiráballes as pedras que conformaban as pesqueiras. Nos esteiros dos ríos, como o Lagares ou o Miñor, colocaban aparellos trenzados coma se fose unha rede feitos con ramas, varas, vimbios, etc., para, aproveitando a baixada da marea, atrapar aos peixes que enmallaban nas súas trampas: muxos (lisas) sobre todo, e porque non, algunha robaliza.

     Por sorte, iso xa pasou e grazas aos medios dos que dispoñemos actualmente capturar un peixe para os pescadores deportivos é máis unha diversión que un traballo. Pero na nosa contra vai a presión que actualmente desenvolvemos sobre o medio e a natureza. O impacto está a ser tan grande que o que necesitou miles e miles de anos para ser unha fonte de recursos ao servizo da humanidade,  esgótase nuns decenios e xa só nos queda a algúns o consolo dos recordos; "calquera tempo pasado foi mellor", isto que parece un perogrullada non o é. O paso do tempo alambica as oportunidades de tal forma que só os máis pacientes poden revivir a contagotas aquelas experiencias tan gratificantes, pero para algúns románticos coma min segue pagando a pena. Estou a falar da pesca deportiva, pero o mesmo razoamento vale para a pesca extractiva en xeral.

     A partir desta reconsideración a cana combineina coa pluma (gózase dúas veces).

      Os que levamos máis dunha década visitando asiduamente o mar para practicar "spinning", sabemos que nunca hai dous días iguais e que as circunstancias cambian mesmo dun momento para outro. Os condicionantes son tantos e tan variados que cada día é unha aventura, a inseguridade do resultado final é unha caixa de sorpresas, a maioría dos días non son produtivos en capturas, pero algún destes se non vas obsesionado con pescar como sexa, producen tal ensimesmamento e integración coa práctica e coñecemento do lugar visitado, que ao final dás todo por bo e arraiga en ti a necesidade de volver unha e outra vez ata entender o cándo e cómo neste tipo de pesca. Cando consegues comprender ese cándo e ese cómo, as frustracións diminúen en consonancia coas satisfaccións, isto non quere dicir que vaias pescar sempre, pero si que vas gañar en confianza e, chegado a este punto, o premio non tarda en aparecer. Unha pescata sempre fai esquecer cen fracasos, o importante é aproveitar a oportunidade cando se presenta e non nos sorprenda mal armados. Da gloria ao fracaso non hai máis que un exceso de confianza, todos os nosos esforzos (nunca mellor dito) dependen dun fío. Tampouco hai que desesperar se algunha vez perdemos; se facemos as cousas ben, o balance sempre será positivo.

        Agora mesmo gozo con cada peixe que capturo infinitamente máis que antes, pois só pesco escollendo presas de certo tamaño; os espécimes inmaturos xa non causan en min ningunha emoción, e si a satisfacción de devolvelos á vida; xa cumprín con creces a miña cota, e aínda que a presión que eu exercín foi mínima proporcionalmente sobre o mar, eu tamén me sinto responsable en todas e cada unha das súas vertentes. Isto non quere dicir que renegue das miñas experiencias como pescador, pois nos momentos que exercín sen auto limitarme, non fun consciente do futuro de miseria que ás xeracións vindeiras lles deparará noso maltratado amigo, o mar.

jueves, 11 de diciembre de 2014

Relatos dun pescador afortunado: REPRODUCCION DA ROBALIZA

                                      REPRODUCCIÓN DA ROBALIZA


      Tradicionalmente, á robaliza víñaselle clasificando dentro da familia Serranidae (grupo hermafrodita). Pero era a única especie desta familia claramente gonocorista (animal que non pode cambiar de sexo). Ultimamente incluíaselle dentro da familia Moronidae, pertencente á clase Actinopterigia, orde Persiformes, xénero Dicentrarchus e especie Labrax.

        A vivencia de experiencias in situ, pescando robalizas de todos os tamaños a través das diferentes estacións do ano ao longo de máis de dúas décadas e a observación, grazas á posición privilexiada polo desempeño do meu labor profesional como policía portuario no porto pesqueiro do Berbés, controlando as descargas de peixe en lonxa dos arrastreiros, trasmalleros e palangreiros de litoral, o cambio de impresións cos patróns das embarcacións que me indicaban zonas e profundidades onde se producían as capturas de robalizas; exercer este control a través de varios anos deume parte das claves para desentrañar de modo empírico os costumes e o porqué do comportamento reprodutivo destas. Comportamento que vén sendo un ciclo repetitivo e regular dende miles de anos atrás. Todo é previsible dentro dunhas marxes, pois os feitos non se producen por automatismo, senón por condicionantes.

        Cando comeza o inverno as robalizas femias xa adultas están listas para procrear, entón empeza o cortexo e varios machos acosan a cada unha das femias seguíndoas incansables, ata que esta sente a necesidade de desprazarse á zona de desova, situada en augas profundas entre 80 e 120 metros. Nesa época é cando os barcos de pesca dedicados ao arrastre e os trasmalleros de profundidade, capturan, un ano si e outro tamén, especímenes femias preñadas de ovas, non rexistrándose capturas de robalizas neses fondos con anterioridade e posterioridade a ese período, proba fidedigna de onde desovan. Van por ondadas, non todas as femias senten a necesidade de desovar ao mesmo tempo, pero cando esa necesidade é perentoria acoden con presteza acompañadas polos machos, que ao mesmo tempo que as femias desovan os ovos fecundan estes co seu esperma. Cada femia expulsa da orde de 500.000 ovos que, unha vez fecundados, aos tres días eclosionan, convértense en larvas que remontan ata a superficie e flotan. As especies que habitan estas zonas non adoitan incluír na súa dieta ás diminutas larvas, aumentando así as súas posibilidades de supervivencia, algo que non acontecería nas zonas superficiais da costa onde abundan especies que as depredarían. Desenvólvense con rapidez, 46 días despois, as pequenas robalizas; ao alcanzar uns catro cm revístense de escamas, adquirindo a figura de adultos e deixándose arrastrar por correntes procedentes do outro lado do Atlántico que, por esas datas, pasan polas súas zonas de desova, trasládanse a esteiros e zonas de augas tranquilas, onde se alimentan ata crecer o suficiente, uns 250 gramos, abandonando estas zonas para trasladarse ao seu verdadeiro hábitat onde desenvolvesen a súa vida.

        En canto as robalizas rematan o proceso de desova, regresan escuálidas e famentas ás augas próximas á costa onde se alimentan ata recuperar o seu peso normal. Por iso ás veces, sobre todo no mes de marzo, captúranse grandes femias "chupadas" inservibles para comer. A ignorancia fai que ás veces algúns pescadores sacrifiquen inutilmente uns animais que son moi necesarios para continuar a reprodución desta especie cada vez máis escasa.


viernes, 14 de noviembre de 2014

Relatos dun pescador afortunado: PRÓLOGO



                                                             PRÓLOGO


     Estes relatos son o resultado de escudriñar na miña memoria, onde gardo os recordos acumulados a través dos anos. Nunca antes escribira outra cousa que non fose un informe ou partes de incidencias por razón do meu cargo como policía portuario, por iso cando comecei este, para min, desafío, custoume arrancar. Comecei a escribir esta serie de relatos medio en serio, medio en broma, sen unha idea clara do que quería facer. Recordo escribir un par deles como proba, con máis escepticismo que fe, ao rematalos e relelos me asaltou a dúbida pois non me desgustaron, pero a pesar de todo desconfiaba que o meu xuízo fose parcial, así que decidín dalos a ler e pedir unha opinión neutral e sincera. Non me quería embarcar en algo que se traducise nun esforzo inútil e baldío. As persoas que os leron: un, o meu compañeiro Hernández (consumado e extraordinario pescador), outro, o meu bo amigo Benito (que nin lle gusta nin practicamente entende nada de pesca) e, por último, a bibliotecaria do porto, Bruna, á que teño que agradecerlle a corrección de todos e cada un dos relatos. Coincidiron os tres no xuízo de que lles parecían interesantes: Hernández comentoume que eran moi auténticos e realistas, que dalgún xeito se vía reflectido neles. Benito animoume dicíndome que eran entretidos, doados de ler e moi dixeribles. Bruna que, a pesar dalgunhas faltas de ortografía, eran publicables. Estas opinións foron o combustible que necesitaba para arrancar e predispoñer o meu estado de ánimo para continuar escribindo.

     Creo que despois de case dúas décadas practicando a pesca ao "spinning", acumulei unha serie de experiencias persoais que, a día de hoxe,  permitenme ter unha bagaxe suficiente que me dá o valor para enfrontarme á sempre difícil creación dun libro como este. Apoiándome niso remátoo coa satisfacción de crelo entretido, doado de ler e de entender, mesmo para aqueles que nunca se achegaron ao mar coa intención de pescar. Para aqueles aos que lles guste pescar, espero que lles sirva como un marco de referencia no que se mestura a esencia humana de cada relato coa asimilación de experiencias prácticas, para facilitar a comprensión de certos conceptos que axudan ao pescador a disipar dúbidas e a non perder o tempo en cábalas innecesarias.

viernes, 5 de septiembre de 2014

Relatos de un pescador afortunado: CONCEPTOS GENERALES

                                    PESCA AL LANZADO, VAREO, SPINNING.


     En el mundo de la pesca todo es relativo y siempre depende de las circunstancias. Por eso es muy importante conocer, comprender y dominar los condicionantes.
      A continuación voy a citar unos conceptos muy generales pero suficientes para practicar con posibilidades reales la pesca al lanzado:

                                                     ESTADO DEL MAR

      La mejor opción siempre la tendremos, cuando el mar de fondo tenga presencia en forma de oleaje medio, (dos – tres metros) y que sea acompasado, seguido y tendido (que en ningún momento deje la zona donde vamos a “varear”, de estar oxigenada. Si estas circunstancias de dan tendremos muchísimas posibilidades de pescar.


                                                ALTURA DE LA MAREA

     La altura de la marea condiciona y mucho el tipo de señuelo a emplear y la “postura” a visitar:
     Con pleamar se pueden utilizar todo tipo de señuelos y la mayoría de las “posturas” son fáciles de trabajar, pero esto no quiere decir que vayamos a pescar más, al contrario, ya que las lubinas son más difíciles de encontrar, pues el mismo pescado que había en la bajamar al aumentar su zona de posible pesca tanto en profundidad como en superficie, se reparte por mucho más espacio o se concentra en puntos mucho más aislados y por lo tanto esto dificulta su localización. Y aún en el caso de tenerlo por casualidad al alcance de nuestro señuelo, esto nunca es garantía para pescar ya que el pescado no suele mostrarse activo en estas circunstancias. Aunque hay una excepción, cuando la pleamar coincide con el amanecer y el anochecer. Tengo que puntualizar (por experiencia personal), que también en invierno (febrero y marzo), con pleamar y a cualquier hora se suelen pescar pocos pero buenos ejemplares.
     Con media marea se siguen pudiendo utilizar la mayoría de los señuelos, con la excepción en verano de ciertos lugares donde las algas al estar crecidas nos los hacen empachar al clavársenos en ellas los anzuelos triples con que van provistos nuestros artificiales, pero no por esto debemos desistir y no intentarlo, pues precisamente en verano las lubinas acostumbran a cazar para comer camufladas entre los bosques de algas. Yo aprendí a solventar este problema cambiando los anzuelos triples por uno sencillo de carbono, al cual a veces le “capo” la punta con un trozo de tubo de goma  para evitar pinchar en las algas y conseguir que con la mayor naturalidad posible se deslice el señuelo entre estas. No todos los señuelos aceptan este cambio pues la mayoría se desequilibran, pero las cucharas y algunos “rapalas” sí. Este estado  de la marea suele ser el más productivo, ya que las fuertes corrientes que se originan, arrancan de sus escondrijos a los pececillos que sirven de pasto a las lubinas y es cuando estas se muestran más activas.
      Con la marea baja por norma general las lubinas se separan de la línea de costa y hay que intentar pescarlas con lances largos, por eso el empleo de “cucharas” y “chivos” casi siempre es imprescindible en estas circunstancias. Excepcionalmente si la rotura de la ola se produce sobre fondo arenoso, podría el pescado comer cerca de la orilla.


                                            TEMPERATURA DEL AGUA


     Algo fundamental esto de la temperatura del agua. Está comprobado y demostrado que la temperatura ideal para que las lubinas se muevan a gusto, son los 15º, entre los 13º y 17º se muestran activas. Por debajo o por encima de esta referencia abandonan las aguas someras y superficiales, en busca de aguas profundas con una temperatura donde se sientan cómodas. En invierno aprovechan el sol de mediodía en aguas superficiales, para al caer la tarde buscar aguas profundas que no enfrían con la caida del sol. A veces y durante temporadas más o menos largas, se alejan varias millas mar adentro, buscando un hábitat más acorde con sus gustos de temperatura.
     Los gustos ambientales de los animales, entre ellos los peces, no difieren mucho de los nuestros; rechazamos el frío y el exceso de calor. En invierno nos mostramos activos cuando el sol nos calienta, en verano buscamos la sombra y aumentamos nuestra actividad a primera y ultima hora del día, por la fresca.


                                               CAÑA, CARRETE Y SEDAL

     Con este trío lo fundamental es la calidad y un buen mantenimiento, sino ante el ataque de una lubina adulta (más de dos quilos), fácilmente nos desarme y nos quedemos con un palmo de narices.



                                                               SEÑUELOS

     Aquí lo más importante es su naturalidad, tanto en su movimiento como en su color. Hoy en día prácticamente todos los señuelos usados en las condiciones de mar para las que fueron diseñados y de la forma correcta funcionan bien. El problema es acertar cuando se debe usar este modelo u este otro, o este tipo u este otro. Un señuelo muy bueno en ciertas circunstancias puede ser un desastre en otras. Una máquina de pescar se puede convertir en una máquina de ahuyentar.


                                                      ESTADO DE ANIMO

     Tener ganas, convencimiento y fe, esto que parece una perogrullada no lo es. En la pesca es fundamental ser positivo, tener buen ánimo, saber perder y saber ganar, ser ordenado, paciente y muy importante, saber integrarse con el lugar escogido para practicarla, y disfrutar con todo el medio ambiente que te rodea, sino es mejor dejarlo y buscar otra zona donde estar a gusto. Por último un consejo, “la fe mueve montañas”.                                               
                                               


                                             

sábado, 12 de julio de 2014

Relatos de un pescador afortunado: LA CARA Y LA CRUZ

                                                       LA CARA Y LA CRUZ

   
       Sucedieron los hechos relatados, el día 2 de enero de 2011 a las 11,45 horas y el día 9 de enero de 2011 a las 10,35.

     Aquella mañana el tiempo hizo una tregua y el sol aparecía con calidez entre las nubes aquietadas por la ausencia de viento. No había madrugado como otras veces, tampoco tenía planes preconcebidos, así que me dejé ir dando un paseo con el coche y como casi siempre acabé a la orilla del mar. En mí empezó a fluir la idea de acercarme a Monteferro, dar rienda suelta a mi instinto que me decía, que allí en “La Grande” tenía la oportunidad de rememorar antiguas jornadas de pesca. Dicho y hecho, a media mañana me dirigí con el todo terreno hacia el mar de Monteferro, para mí tierra de promisión.

        El oleaje era fuerte, fluido y constante, rompía duro pero con armonía, me gustaba el   desplazamiento runruneante de aquellas olas coronadas con una cresta blanca que al romper esparcían millones de burbujas, trasformando todo el ámbito en una zona privilegiada para la pesca. El mar pedía “chivo” y como consecuencia la necesidad de emplear un equipo potente. Cuando llegaba el invierno, la caña Nivaria de 3.90 adquiría el protagonismo perdido en las estaciones anteriores, su acción de 30 – 120 complementada de un Shimano Twin Power XT 8000, capaz de maniobrar con chivos de 80 gramos sin que el equipo sufriera por ello, demostraba estar en su salsa.  Los latigazos de la Nivaria lanzaban el señuelo a una distancia que triplicaba el lanzamiento del equipo más ligero que se emplea cuando las circunstancias son menos duras. El chivo como señuelo se defendía muy bien, volaba por encima de las olas, planeaba sobre estas estrellándose en la lejanía, cerraba el carrete a golpe de manivela, recogiendo con rapidez al principio para evitar su excesivo hundimiento, consiguiendo que este se deslizara entre las someras aguas, armoniosamente culebreaba con su cola de pelo de caballo simulando el nadar sinuoso de un pequeño pez provocativo y desvergonzado. Aquel ir y venir constante en busca del encuentro con la gran depredadora lubina, a medio recorrido acabó por producirse. El ataque fue bestial, la picada transmitió un salvaje tirón, la caña amortiguó las andanadas de un depredador fuera de lo común. Mi situación frontal en dirección al sentido de las olas y la distancia no mayor de 50 metros me favoreció. Aguanté el brutal ataque con entereza, la caña recogía y amortiguaba aquella fuerza brutal y demoledora, el carrete con su potencia me permitía jugar al vete ven, mientras esperaba el empuje de la ola para tirar en firme y obligar al robalo a practicar surf, deslizándolo de cresta en cresta hasta orillarlo sobre una piedra plana y pulida por las olas que allí rompen desde tiempos inmemorables, embarrigó con sus casi seis quilos varando sobre esta y terminó por deslizarse resbalando por su superficie hasta llegar a la altura de mis pies. Resultó cara.

        Después de ese día en que el mal tiempo dio una tregua, volvió a entrar procedente del Atlántico una profunda borrasca que hizo impracticable por unos días la pesca deportiva, pero el siguiente domingo día nueve el tiempo ofreció una nueva tregua, acompañado de mi vecino José volví a La Grande con la intención de repetir la experiencia pescando otro robalo. Dicho y hecho, con el mismo equipo, de la misma manera y en el mismo lugar, junto con José lo intenté durante más de media hora, mi fe me llevó a clavar un nuevo robalo, la picada no fue tan brutal como la vez anterior y al principio me desconcertó, pero cuando tiré en firme el animal respondió cabeceando con fuerza, la caña y el carrete respondieron con suficiencia y me ayudaron a enfilarlo hacia tierra, la picada esta vez se produjo cerca de unas piedras que por veces afloraban a mi izquierda y el mar era aún mas duro y fuerte que la vez anterior, me ví obligado a tirar de el en firme para salvarlo, agarré la manivela del carrete y recogí todo lo rápido que pude, gracias a esta maniobra salvé el robalo y lo acerqué a tierra, tanto fue así que lo varé igual que al anterior sobre la misma piedra, pero el exceso de confianza al echarle la mano y un golpe de mar que lavó en ese momento la piedra hizo que se me escurriera entre los dedos y lo perdiera. Resultó cruz.
   

jueves, 27 de marzo de 2014

Relatos de un pescador afortunado: SIGUIENDO LA LUNA

                                                   
                                                           SIGUIENDO LA LUNA                                                                                                                                   AGOSTO 2009        

   
      Arranqué, la luz de cruce iluminaba la rampa de salida y  acelerando atravesé el portal, la penumbra y el silencio me acompañaban mientras rodeaba el eucaliptal. Al llegar al asfalto fui consciente de su presencia, suspendida delante de mí parecía iluminar mi camino, era la luna llena que se mostraba con toda plenitud. Circulaba por enmarañados caminos que continuamente cambiaban mi marcha de sentido, tan pronto me dirigía al sur y la veía, como iba cara al norte y la perdía, al fin llegué a la autovía y a partir de ahí fiel me iluminó haciéndome compañía. Aquella estela de luz parecía guiar mi camino, yo buscaba el mar y ella también lo hacía. La ciudad por mi derecha se extendía luminosa pero silenciosa, por suerte para mí dormía. Me sentía un privilegiado, aquellas primeras horas del día eran mías y no las compartía, pobres diablos, “contra natura” la mayoría iba, lo mejor del día  perdían pues un crepúsculo espectacular nacía. Durante miles de años nuestros antepasados disfrutaron de ellos, festejándolos y viviéndolos con emotividad. Con la modernidad abandonamos lo que fue ley durante miles de años, atrofiados nuestros sentidos desde hace unos pocos decenios la mayoría es incapaz de regresar a la sana y natural experiencia del pasado, ya tienen el paso cambiado. Desde un punto de vista egoísta yo me alegraba. La noche se había hecho para dormir y el día desde que nacía para vivir.

      Al llegar a mi destino el crepúsculo renacía y mis sentidos despertaban con el día. La claridad, muy tenue todavía se confundía con la luz estelar de la luna llena, aquella amalgama de color iba dando vida a un paisaje que no por conocido resultaba espectacular. Una sonora melodía lentamente se imponía, los colores iban cambiando de matiz, con su creciente luminosidad el sol cambiaba los tonos, pincelando aquel escenario formado por una conjunción de colores que se entremezclaban con los olores del mar, de la tierra fresca y de los melodiosos trinos que en creciente armonía iban dando sonido a aquel paisaje espectacular. Necesitaba de aquella luz, pues un demencial camino lleno de tojos me guiaba por la ladera de un acantilado de la parte oeste de Monteferro que al llegar al fondo se tornaba amable. Aquel era y sigue siendo uno de los pocos rincones donde se puede respirar, y como un asceta aislarte de la presión de una gran ciudad.

     Cuando accedí a la gran roca de contorno irregular la marea iba de retirada, bajaba ya con fuerza, podía moverme con relativa comodidad, así que comencé lanzando por el canal de la derecha donde aún había agua suficiente para probar la countdown especial de 11 cm. hundible. Ya en el primer lance y a medio recorrido sentí una picada que hizo estremecer todos mis sentidos y más en aquel momento porque aún estaba medio dormido, espabilé y me las compuse para vencer a un animal que aún que no alcanzaba los tres quilos luchaba con un vigor extraordinario, tuve que mimarlo y sacarlo con ayuda de un golpe de mar que lo subió a la altura de una piedra a donde lo empujé justo a tiempo antes de que el mar bajara y lo arrastrara con el. Aleteando quedó en seco mientras bajé a por aquel trofeo que por el peso no podía alzarlo hasta mi posición, lo así por las agallas, subiendo de vuelta con el premio que la madre naturaleza tenía a bien concederme. Empezaba bien la mañana, continué intentándolo en el canal y después empezando por la derecha fui lanzando por todo el perímetro de aquella gran roca que era como una península anclada a tierra firme por un istmo de acceso, en la punta del sur sentí la siguiente picada que nada tenía que ver con la anterior, una minúscula lubina demostró su osadía atacando el señuelo, con cuidado de no dañarla la liberé del anzuelo devolviéndola de nuevo a su hábitat, regresé a la punta contraria y viendo que no sentía picada alguna, armé la toby y lancé a lo lejos donde noté un moviendo en la superficie del agua, sospechaba que eran mújeles (lisas) pero en verano las lubinas a veces se entremezclan con ellos por eso lancé probando en la lejanía. La Toby, con su anzuelo simple de carbono se deslizaba a trompicones cuando llegaba a la altura de las algas que como cintas se arqueaban al compás de las olas. A continuación del último trompicón y cuando la cuchara ya se deslizaba entre aguas, sentí el ataque, se transmitió a lo largo del sedal hasta mi brazo derecho que con fuerza sujetaba a una caña de carbono con acción de punta, a pesar de su ligereza transmitía sensación de fuerza, el nervio de la caña ayudaba amortiguando los embates salvajes de aquel pez depredador que mordió mi señuelo, el anzuelo clavó en el cartílago de la mandíbula superior y el pez se sintió obligado, desencadenando una lucha titánica por liberarse. Después de más de diez minutos de toma y daca, donde me vi inmerso en un vai-ben constante, conseguí cansarlo hasta que este se entregó. Una hermosa lubina cercana a los tres kilos sumé a la anterior. La línea del sol ya avanzaba sobre el agua y al aclarar esta ya no fui capaz de engañar con mi señuelo a ninguna más. Así que opté por retirarme con dos lubinas que satisfacían plenamente mis mejores y afortunadas expectativas. 

      Resoplando subí el acantilado pero gracias a la nube de satisfacción que como un halo me rodeaba, el cansancio no hacía mella en mí. Cuando llegué arriba el paisaje que durante la subida viajó en mi espalda se tornó espectacular, a mis pies la inmensidad del mar, con Las Estelas en la cercanía y las Cies en la lejanía decoraban un espacio que era como un escenario que empequeñecía la figura de un pescador que exultante jamás se olvidaría de la fortuna que le acompañó aquel día. 
   

sábado, 1 de marzo de 2014

Relatos de un pescador afortunado: FURIA SALVAJE


                                                           FURIA SALVAJE                                                                                                                                           17-10-2008
                                                               

       Aquella mañana acabé en los bajos de Cabo Estay, buscaba una oportunidad que me redimiera de tanta frustración. Después de varios días con descorazonador resultado, yendo de fracaso en fracaso, por fin encontré mi oportunidad.

    Cuando llegué comenzaba la claridad del crepúsculo a renacer, poco a poco comenzaban a asomar las tenues líneas del horizonte marino, salpicado por multitud de rocas que el mar lavaba con cierta violencia, el estruendo era acompasado y acogedor, me gustaba aquel sonido que acabó como siempre por hipnotizarme, presentía que por fin iba a tener una placentera mañana de pesca.

        La marea llevaba bajando un par de horas, y todavía no tenía acceso a un puntal que quería visitar, así que me conformé “vareando” atrás a la derecha, por donde discurre un canal que recogía una fuerte corriente que seguramente arrastraría pequeños peces hasta una zona despejada y algo más profunda, rodeada por rocas en forma de losas que ayudan a levantar la altura de las olas, por donde se explayan y rompen propiciando unas condiciones ideales para la pesca, ofreciendo la posibilidad de “clavar” alguna lubina al acecho.

        Aquella zona era complicada de “trabajar”; el calado del canal era de algo más de un par de metros en su parte más profunda, la parte más próxima a mi posición, a medida que se acercaba el  “artificial” iba haciéndose más somera, y este rozaba contra las piedras que afloraban al retroceder la resaca de la ola, por lo que tuve que descartar el empleo de un “rapala”, primero por que no alcanzaba la zona del canal, y segundo por el más que probable enganche y pérdida de este, al final opté por el empleo de una cucharilla Toby que tan buen resultado tiempo atrás me había dado. Antes de lanzar sopesé si la usaba armada con un anzuelo triple que trae originalmente de fábrica o emplearla con uno sencillo de carbono, ya que así podía arriesgar más, reduciendo la posibilidad de enganche entre tantas piedras, pero al final decidí usarla con el triple.

    Después de lanzar el “artificial” varias veces, fui cogiendo confianza, ya que conseguí guiarlo sin sufrir enganches. Cada vez lo lanzaba más y más lejos haciéndolo profundizar más, pero con la precaución de acelerarlo y levantar la puntera de la caña cuando de vuelta se acercaba a la zona menos profunda. Y en una de estas, cuando ya estaba completamente integrado y cómodo en una postura grata de trabajar, sentí la tan esperada picada; seca, dura, fuerte, potente, correspondía a un animal salvaje e indomable, luchaba con una fuerza increíble, se me hacía duro traerlo a tierra. Al fin pude acercarlo y hacerme con él, sin pérdida de tiempo volví a lanzar al mismo sitio de la vez anterior, procurando respetar la profundidad y velocidad del anterior lance, y una picada más fuerte y violenta que la primera hizo que todos los músculos de mi cuerpo se pusieran en tensión. Era salvaje su forma de luchar y pronto mis brazos, sobre todo el derecho, comenzaron a estar doloridos por el esfuerzo al que me obligaba tan enconada lucha, el “dracom”, al no estirar, transmitía directamente sus arreones que me castigaban con dureza. Finalmente conseguí hacerme con el animal para, acto seguido, continuar “vareando”. La siguiente picada fue brutalmente salvaje, el tirón pareció arrancarme el brazo, el dolor era casi insufrible, me costaba tirar de él, estuve aguantando un rato que se me hizo interminable, no podía dejarlo ir pues la zona no se prestaba a ello, así que me armé de paciencia y aguanté como pude sus durísimos embates, no daba muestras de debilidad, había momentos que quería recoger sedal y no podía, hasta que por fin conseguí arrancarlo, pero de una manera muy lenta y trabajosa, sus tirones seguían siendo furiosamente salvajes no me daba ni un segundo de tregua, la tensión del sedal era brutal, la caña de carbono rígida con acción de punta demostraba su calidad ayudándome a dominar a aquella bestia que no se rendía, todo el equipo caña, carrete, sedal, respondía a las extremas exigencias, pero para mi desgracia el anzuelo triple con que iba armado la Toby no resistió y abrió la muerte soltando a mi presa que huyó despavorida dejándome completamente desolado. Acababa de perder una batalla que prácticamente tenía ganada, me quedé jodido y maldije el puñetero “triple”, y pensar que estuve a punto de utilizar otra Toby armada con un anzuelo simple de carbono, con la cual había capturado un robalo de casi siete kilos tres meses antes. Seguro que ese anzuelo hubiera resistido, y ahora no me estaría lamentando, pero la pesca es así, unas veces ganas y otras pierdes pero también aprendes.

       Aunque continué “vareando” un rato más ya lo hice sin fe, sabía que en su huida el “General” que acababa de desarmarme se llevaría a la tropa consigo, así que recogí las dos piezas de tres y casi cuatro quilos (portada del libro), y me desplacé hasta el puntal al que ya tenía acceso, pensaba que no había tenido demasiada fortuna con el lance que acababa de vivir, pero que allí no se terminaba el mundo y que la próxima sería la mía. Recomencé a “varear” en la nueva postura unos cien metros separada de la anterior y no tuve que esperar demasiado para sentir de nuevo varias picadas de una talla menor, no llegaban al medio  kilo, desclavándolas con cuidado de no dañarlas, las devolví al mar y esperando que con el paso de los años nuestros caminos se cruzaran de nuevo, y seguir alimentando la pasión por la pesca que para mi fortuna tan bien me hacía sentir.

sábado, 1 de febrero de 2014

Relatos de un pescador afortunado: ENTRE NINFAS Y NEREIDAS

     10-07-2008
                                                    Entre Ninfas y Nereidas
     
      Alentado por la intuición de que por fin legiones de cardúmenes abandonaban las profundas aguas del océano, pasando a ocupar sus apostaderos de caza en las someras costas de las entradas y fondos de las rías, y recordando experiencias anteriores, me hice una composición de lo que me iba a encontrar, planificando una jornada de pesca para confirmar mi premonición.

        Por algún mecanismo que la madre naturaleza dotó a los depredadores marinos, estos saben con una cierta anticipación cuando el comportamiento del mar les va a facilitar su alimento. El mar de fondo empezó a remover y agitar el hábitat en el que pequeños peces y crustáceos se habían asentado después de un largo tiempo de calma y estabilidad, hasta que el mar rompió con su fuerza la colonia de algas que daban cobijo y protección a aquellos que iban a servir de alimento a sus depredadores. Al principio de aquel mes de Julio las lubinas comenzaron a dar señales de vida.  Llevaba un tiempo desde el mes de Marzo que no había sentido la necesidad de coger la caña, pues las condiciones climáticas no habían sido favorables para la práctica de la pesca deportiva del “vareo”. Pero una mejoría repentina del tiempo hizo que grandes cardúmenes migraran desde sus “cuarteles de invierno”. Su voracidad depredadora era tal, que con la ayuda del mar de fondo que removía y arrancaba de sus refugios a sus presas, saciaban su apetito con toda clase de alevines de peces y crustáceos que servían de “pasto”, sin desdeñar toda clase de bichos que viven enterrados en los arenales de las playas, como gusanos, pulgas de mar, etc.. Aprovechándose del aumento de la temperatura en las aguas casi siempre frías del Atlántico, comenzaron una actividad frenética. Entre los canales y escondrijos de los roquedales perseguían y acosaban a sus víctimas sin darles tregua. Divididas por diferentes rangos: las más jóvenes buscaron refugio en los interiores y fondos de las rías, en busca de alimento que en esa época abundaba en forma de alevines de otras especies, a los que atacaban con una ferocidad inaudita; aquellas procedentes de eclosiones anteriores y por lo tanto más desarrolladas, ocupaban todo el frente litoral y las entradas a las rías, depredando toda clase de especies de un tamaño menor que osaran cruzarse en su camino. Los depredadores siempre que pueden emplean la ley del mínimo esfuerzo, son oportunistas y gastan la menor energía posible en sus actividades. Están al acecho esperando su oportunidad, y cuando por fin la tienen, atacan con tal avidez a sus presas, que en un corto periodo de tiempo se sacian, acumulando reservas de proteínas por si la siguiente oportunidad se hace de rogar.
   
       Aquel día, tres de Julio, daba comienzo una nueva fase lunar. Madrugué como no podía ser de otra manera, y me encaminé a “La Grande de Monteferro”, opción que había elegido por la altura de la marea, ya que con menos agua las grandes algas de cintas serían una dificultad insoslayable. Comencé “vareando” con un “rapala” original flotante de 18 cm., pero al apurarlo y trabajarlo a tirones, tocaba y empachaba entre las algas. Decidí cambiar de señuelo montando una cucharilla Toby de 25 gramos, a la que sustituí el anzuelo triple por uno sencillo de carbono del nº 2, con la intención de que se deslizara entre las cintas evitando en lo posible los enganches. Al tercer o cuarto lance “sufrí” una portentosa picada, y digo sufrí porque después de una enconada lucha con el animal, al que no llegué a ver, se me encabezó detrás de una roca situada a mi derecha, y aún que esperé pacientemente con el brazo estirado hacia el cielo, a que la fuerza del mar lo arrastrara, al final sucedió lo inevitable, el sedal rozó y rompió. Perdí una pieza que por las sensaciones vividas era de record, pero esto es así, no todo es fácil ni siempre ganas.

      Una semana después en una mañana crepuscular, cuando también cambiaba el ciclo lunar, el destino quiso que enmendara mi fracaso anterior. Había madrugado, la sombra de la noche aún reinaba en la playa cuando llegué. Paré allí precisamente por ser un lugar de fácil acceso a pesar de la oscuridad. “Varear” en un playal al amanecer en verano es uno de los lujos más gratificantes que un pescador pueda sentir. La soledad más absoluta me acompañaba pero me sentía perfectamente integrado en el lugar, disfrutaba con cada lance, la Toby de 20 gramos iba y venía entre las olas que rompían sobre el arenal, las nereidas se levantaban una y otra vez haciéndome compañía cual ninfas al amanecer. Había afinado todo lo que podía en aquellas circunstancias, el sedal del 22 se deslizaba fuera de la bobina alcanzando con facilidad los sesenta metros, pero las picadas empezaron a producirse a mitad de recorrido, por lo que ya no me esforzaba en mandar los latigazos del principio, las tenía a treinta o cuarenta metros de la orilla, me picaban piezas de distintos tamaños, aquellas más inmaduras las soltaba de nuevo a la vida, quedándome solo con las de mayor tamaño.

     Eran ya cerca de las nueve y, después de haber recorrido gran parte de la playa Del Abra, acabé en su extremo más oriental, en el límite donde comenzaban las rocas. Al ir aclarando el día las picadas empezaban a espaciarse en demasía, ya estaba pensando en recoger y marchar, cuando sentí una descomunal picada prácticamente a mis pies, reaccioné con rapidez soltando el freno al carrete, le fui dando sedal a medida que el animal tiraba tratando de zafarse, pero siempre manteniendo la conexión mediante la tensión necesaria para que no cogiera excesiva velocidad y partiera la línea. Así que me armé de paciencia y me dispuse para una lucha intensa y larga. Era como un sueño, tenía clavado un inmenso robalo en el lugar soñado, un playal prácticamente limpio de piedras, podía trabajarlo y disfrutarlo a conciencia. Después de los primeros embates –los más peligrosos-, y ya dominada la situación me dispuse a “matar” al animal en su medio.

     Era cuestión de tiempo, la paciencia era fundamental para derrotar a semejante adversario. Había que cansarlo dejarlo ir y venir en un vai-ven continuo, dominando sus arreones y frenando con suavidad pero con firmeza su instinto que lo llamaba a buscar protección, escapando hacia cualquier escollo de piedra que pudiera haber en los alrededores. Me encontraba como en una nube, desconectado del mundo y todo lo que me rodeaba, mis cinco sentidos puestos en un solo objetivo, vencer a aquella bestia salvaje que no se dejaba dominar, que además al estar “clavado” por un anzuelo simple de carbono y no por uno triple que habitualmente lleva montada la cucharilla, la herida al clavarlo era mínima y le permitía una entereza para la lucha en su máxima expresión, aumentando su fuerza y resistencia contra mi intención de dominarlo. Aquello aumentaba el nivel de dificultad, pero también el mérito de su captura.

     Ya había perdido la noción del tiempo que había pasado, cuando la fuerza del animal comenzó a amainar, sus carreras y tirones eran cada vez más espaciados, había llegado la hora de ir arrimándolo a tierra, tenía que traerlo con mimo, pues estaba armado al límite con un sedal tan fino que no me permitía tomar ningún riesgo. El animal prácticamente estaba entregado, era como un peso muerto y ayudado por la resaca fui retrocediendo, caminando de espaldas, hasta llegar al arenal donde lo fui varando hasta dejarlo en seco. Era un robalo enorme, superaba con holgura los seis quilos, me sorprendió su color de tono obscuro, con el lomo prácticamente negro, era un animal de roca que seguramente había hecho una incursión muy puntual a la playa en busca de alimento, ya que si su hábitat habitual fuera de fondo arenoso, se hubiera mimetizado con el tono más claro del arenal.
 
    Fue un momento cumbre en mi vida como pescador deportivo, estaba disfrutando de un sueño que se me presentó en el lugar y momento menos esperado. El destino quiso que fuera así de impredecible. Nunca se me había pasado  por la imaginación semejante lance, yo que normalmente desdeñaba la pesca en las playas, por creer que en ellas las piezas a pescar eran piezas de un tamaño menor, y por tanto a descartar, donde se perdía el tiempo y las oportunidades de hacer una gran captura. Sorpresivamente, y donde menos me lo esperaba, viví y disfruté de una experiencia que quedará para siempre en mi memoria. Volví por un momento a sentirme “El Rey del Universo”, llegué a considerarme el hombre más afortunado de la Tierra, incontestablemente seguía siendo un pescador afortunado.


viernes, 3 de enero de 2014

Relatos de un pescador afortunado: JOSE Y JOSÉ, II PARTE.

                                                 

                                                      JOSE Y JOSÉ, II PARTE                
                                                                     2005

      Aquella tarde José acabó por convencerme para ir a pescar. Yo pasaba por una época de desgana y él tiraba de mí. Recuerdo que nos encaminamos a la costa y llegamos a estar cerca de La Guardia, pero después de visitar diversas “posturas” que a él le parecían muy prolíficas y darnos un tute bajando y subiendo entre piedras y tojos, no habíamos conseguido pescar nada. Entonces le comenté que como la marea estaba en pleamar yo intuía que en los bajos de Pedornes podríamos tener una oportunidad, yo aquella zona la tenía como una de las más atractivas para la pesca, pero él la solía desdeñar, así que no muy convencido conseguí llevarlo hasta allí.

       El mar tenía el punto ideal para aquella zona, barría por encima de los bajos de piedra pero no arrasaba, oxigenando el agua de una manera uniforme y constante, yo monté un rapala original de 18 cm. que tan buen resultado me había dado tiempo atrás en aquella zona, con mimo iba paseando el rapala por los canales y orillando con el las piedras que lavaba el mar, ya tendría tiempo si no sentía nada en las cercanías, de “varear” con un chivo las zonas más alejadas. No hacía más que seguir el abc del pescador de espinning. Pero José se impacientó y comenzó a “varear” con un chivo, lanzando contra una piedra grande y alejada donde el mar ofrecía una forma de trabajar interesante. Gracias a su envergadura alcanzaba con el chivo la zona con facilidad, y en una de estas, cuando arrancaba el chivo arrimado a la piedra sucedió lo que tenía que suceder, que el robalo de turno abocó clavándose en el señuelo de José. Mediante un grito me avisó pidiendo ayuda, lo había “clavado” a una distancia considerable y aquel animal tiraba como un endemoniado, había que limarle aquella fortaleza, ya a esas alturas José sabía muy bien lo que tenía que hacer, así que me limité a animarlo y a prestarle mi ayuda si se terciaba. Después de varios minutos de enconada lucha por fin el animal empezó a dar muestras de cierta debilidad, y aprovechó para obligarlo y arrimarlo a tierra, pero el lugar para sacarlo no era ni cómodo ni fácil, tenía varias piedras que por veces afloraban y dificultaban la operación, además el mar con su bravura por veces revolvía formando una contracorriente dificultando el dominio de la situación. Cuando lo mas difícil estaba hecho, controlar y arrimar a aquel descomunal robalo, quedaba ir a por él, entonces José me dio la caña yendo él a buscarlo, cosa que logró después de varios intentos, pues el mar golpeaba con fuerza y hacía dificultoso el control de semejante “aparato”, hasta que por fin lo conseguí arrimar y ponerlo al alcance de José, que lo sujetó por la boca saliendo disparado piedra arriba. Aquello no era un robalo, aquello era una animalada de robalo, era enorme sí no llegaba a los ocho quilos poco le faltaba. Verdaderamente era un animal de record. Muy pocos pescadores de “espinning” podían presumir de haber capturado un robalo de tal entidad.

       Definitivamente José estaba tocado por la mano de Dios, volvía a sentirse el Rey del Universo.

        Pasado un tiempo, después que el destino no nos ofreciera jornadas dignas de reseñar, aconteció que un domingo de marzo fuimos de pesca a Monteferro y, cuando ya habíamos visitado sin éxito: “La Grande, “La Central” y “La del Faro”, todas ellas “posturas” que nosotros solíamos visitar con cierta asiduidad, al final llegamos al “acantilado de los cuchillos” y asomándome aprecié que el mar trabajaba allí de una forma especialmente atractiva, esta es una “postura” poco visitada por su engorroso y largo acceso, pero las pocas veces que la veo en su punto ideal desde lo alto de la atalaya, me atrae de forma extraordinaria y no me resisto a bajar, pero José nunca sintió demasiada querencia por ella, por eso tuve que hacerlo bajar casi a regañadientes.

       La marea ya bajaba con fuerza, yendo casi por la mitad de su recorrido. Cuando terminamos por acceder a la “postura”, yo respetando el abc del pescador, empecé “vareando” con un “rapala” por las zonas más someras y cercanas. Mientras José en su desgana no cambió la cucharilla que ya traía montada, y comenzó a lanzar al frente superando por su derecha la piedra contra la que rompía el mar oxigenando todo el ámbito. Después de una media hora “rapaleando” por la derecha, frente, e izquierda de aquella piedra que penetraba en el mar con forma de cuchillo, no acabé de sentir la tan ansiada picada. José continuaba “vareando” de frente con la “cuchara” con desgana y en un momento que venía recogiendo uno de los lances, me comentó que allí no había nada, que era mejor recoger y marchar. Aun no había terminado de decir la última palabra, cuando una bestial picada cortó de repente nuestra conversación.

       Otra vez José, esta vez sin merecerlo demasiado se encontró con un robalo de casi seis quilos, hasta sin fe ni confianza y casi obligado, la diosa fortuna le acompañaba. Yo que había bajado decenas de veces allí con toda la fe del mundo y que había pescado decenas de robalizas, nunca había pescado allí un robalo. Definitivamente José estaba tocado por la mano de Dios.

       Tengo que confesar que al día siguiente por la tarde en ese mismo lugar para mi fortuna, con un rapala y prácticamente en la orilla yo pesqué uno de tres quilos.

viernes, 29 de noviembre de 2013

Relatos de un pescador afortunado: LEYENDO EL MAR



                                                             LEYENDO EL MAR
                                                                   2-03-2004

     
       La placidez de aquel día de Marzo se mostraba con todo  resplandor, el sol brillaba con calidez e invitaba ha hacer una salida a un lugar tan paradisíaco como Monteferro. La marea subía con rapidez y prácticamente era pleamar, las olas barrían con fuerza y un manto blanco de agua muy oxigenada invitaba a tentar la suerte de la pesca. El sol a lo largo de la jornada había caldeado algo el agua mas superficial, los animales al igual que nosotros buscaban la agradable sensación del calor que desprendían los rayos solares, deduje que si alguna lubina se acercaba a tierra era por que los condicionantes eran los  ideales, sobre todo la hora, pues el sol llevaba dos horas en el punto mas álgido calentando el día que a pesar de todo no dejaba de ser invierno. La “Grande de Monteferro” está orientada de tal forma que su emplazamiento es ideal para recibir esta circunstancia tal favorable para la pesca en este tiempo.

     Con la esperanza de alguna captura importante en tamaño monté la caña mas potente, tal como requería la fuerza del mar, este revolvía de tal forma que arrastraba a los “rapalas”, dificultando la recogida y trabajo de estos artificiales, así que me decidí por montar un “chivo” Alfonso de 50 gramos, que con un brillante cromado relucía como un diamante al contacto con los rayos del sol. Empecé “vareando” de frente, lanzando hacia Las Estelas, el mar al barrer con tanta fuerza arrastraba mi señuelo hacia la izquierda de donde yo me encontraba, y no lo podía hacer “trabajar” con comodidad. Fui lanzando una y otra vez, cada vez mas a mi izquierda, hasta que al final dirigía los lances enfilándolos en paralelo y pegado a la costa rocosa donde gracias a la pleamar había un calado de dos a cuatro metros, con un fondo en parte formado por losas planas de piedra, recogía lentamente y contra corriente, y en una de estas tuve una picada bestial, multiplicada por el empleo de trenzado como sedal, -menos mal que el carrete estaba muy bien regulado-, pensé, el animal comenzó a cabecear de una forma salvaje, arrancaba el sedal del carrete por metros amortiguando sus embestidas, no podía tenerlo así mucho tiempo, pues corría el riesgo de que el mar me lo envolviera por encima de las piedras y si rozaba el sedal lo perdía, así que apreté el regulador del carrete y tiré de el con fuerza, el esfuerzo era doble pues el mar trabajaba en mi contra. Jugaba con la ventaja de estar muy bien armado, tanto la caña como el sedal respondían, pero los tirones al no estirar el trenzado resultaban muy duros y secos, haciendo que mis brazos se resintieran por el esfuerzo para arrimarlo a tierra, hasta que por fin pude hacerme con el.

        Era un precioso robalo de más de cinco quilos de peso, recuerdo que cuando lo estaba desclavando del anzuelo que montaba el señuelo sonó mi celular, era José mi vecino que me llamaba para ir a pescar, le contesté que ya estaba pescando y nunca mejor dicho pues aun tenía el robalo en la mano.

      Llegó disparado, en menos de media hora ya estaba pescando mano a mano conmigo, pero a pesar de intentarlo denodadamente, no sentimos ya ninguna otra picada.  La “Grande de Monteferro” tan denostada por la mayoría de los pescadores, seguía en complicidad conmigo, por fortuna yo la entendía. Solo hay que saber “leerla”.

sábado, 9 de noviembre de 2013

Relatos de un pescador afortunado: JOSE Y JOSÉ, I PARTE

                                                           JOSE Y JOSÉ, I PARTE
                                                                          2003

     Estoy convencido que la fortuna en el mundo de la pesca es contagiosa, sino que se lo pregunten a mi joven vecino José, pescador al que yo enseñé y aconsejé con espectacular resultado.

     Ya la primera vez que vino conmigo a pescar, me demostró estar especialmente dotado para practicarla con éxito. Nunca hasta aquel día había practicado la pesca al “espinning” ni nada parecido, todo lo más la pesca del calamar en los muelles. Pero cuando le vi coger la caña entre las manos y lanzar en la rompiente, ya le vi  maneras y como además tenía fe en lo que hacía y seguía mis indicaciones al dedillo pronto se convirtió en un afortunado pescador de “espinning”.

     Tan afortunado que ya ese primer día pescó un par de hermosas lubinas de ración, recuerdo que en un principio aunque el mar estaba propicio no nos picaba nada, y pasado un tiempo le comenté que lanzara lo más lejos posible la “cuchara”, pues el mar estaba bajando con fuerza y posiblemente el pescado estaría alejado de la línea de costa, que no tuviera miedo a perder el señuelo, que dejara hundirlo unos metros antes de empezar a recoger, que al contactar con el agua cerrara el carrete y contara hasta diez, pues posiblemente el pescado estaba en el fondo de un gran canal que allí había pegado a una piedra donde lavaba el mar. Era una delicia ver con que emoción mi vecino estaba viviendo su “bautismo de fuego”, disfrutó como un niño, y mientras sacó sus primeras lubinas me confesó que aquella experiencia lo había encandilado. 

       La pasión por la pesca prendió en él para siempre, y si había alguna duda, en el verano siguiente se estrenó con la captura de su primer robalo, en Donón. Otros tardamos años en conseguirlo, y algunos no lo consiguen nunca, cierto que a él le allanaron el camino, pero él lo pescó porque puso empeño y pasión. La suerte hay que buscarla solo o en compañía y yo puedo dar fe de esto, pues he vivido con él momentos de una “especial fortuna”.

      Yo ponía mi intuición, buscando las posturas más propicias y él se encargaba de clavar los robalos. Parecía que estaba tocado por la mano de Dios. Como en aquella mañana de domingo que después de visitar la zona de Punta Couso (Aldán) y no encontrar lo que buscábamos, de regreso para Vigo con un “capote”, se le metió en la cabeza visitar la costa de Oya casi a deshora y al pasar ya de regreso por Cabo Silleiro, paramos para hacer la última tentativa con la marea en bajamar. Le comenté que si alguna oportunidad había sería con un lance largo contra la piedra del frente y que gracias a la potencia de lance que tenía, allí podría tener una oportunidad. Tengo que reconocer que yo bajé con desgana, más por hacerle compañía que por otra cosa. José con la fe de los que aún están experimentando sensaciones nuevas, se puso a lanzar un chivo con ahínco. Gracias a su gran envergadura (mide alrededor de 1.90) y sus largos brazos, el recorrido de palanca es muy superior al mío, alcanzaba con facilidad la zona en la que se intuía pudiera haber algún pescado. Cuando yo ya había desistido y le apremiaba para marchar (eran cerca de la una del mediodía), sintió una brutal picada que era la señal inconfundible de que le había picado un robalo. José todavía inexperto solicitaba mi ayuda, yo trataba de serenarlo diciéndole que se tranquilizara que ya estaba clavado, que lo único que tenía que hacer era acercarlo poco a poco, sin prisas, que la única dificultad que había era que al acercarlo para hacerse con él, la resaca se lo envolviera rozando el sedal en las piedras. Seguí animándole a que se concentrara en la lucha con el animal, que ya le avisaría cuando lo tenía que acercar con fuerza y decisión, que ya me encargaba yo de echarle la mano al animal. José acabó por tranquilizarse y lidió aquel animal con maestría poniéndolo a mi alcance lo sacamos sin mayor novedad.

     Era un fenomenal robalo que superaba los cinco quilos. La alegría de mi joven acompañante era infinita, yo le comprendía, sabía lo que estaba sintiendo, en ese momento era él el Rey del Universo.

     Un tiempo después, volvimos a vivir una extraordinaria experiencia otra vez en Silleiro. Recuerdo que aquella tarde al llegar prácticamente todas las “posturas” estaban ocupadas, estuvimos observando con interés lo que allí acontecía. Nos había llegado la noticia de que en los días anteriores se habían producido algunas capturas extraordinarias de lubinas, pero aquella tarde no estaban dando señal alguna de actividad, los pescadores que allí había nos confirmaron que el día anterior y alguno más, fueran muy propicios para la pesca, pero que aquella tarde nadie había pescado nada. No nos amilanamos por el comentario ni con el estado del mar que trabajaba un punto por encima del ideal, y nos dispusimos a entrar en acción. Mirando hacia el mar, a la izquierda, antes de la “Piedra de los tontos”, había un enorme remolino, con un agua limpia pero oscura. Me recordaba a anteriores experiencias. Así que le comenté a José que si algún pescado había, era allí en aquel remolino, al que curiosamente nadie prestaba atención, quizás por que el mar rompía en aquella zona de una forma salvaje, reventaban las olas contra las piedras levantando una gran cortina de agua que te impedía acercarte. Pero justo en el centro y casi en el frente de donde estaba situado el gran remolino, se eleva una piedra grande con una plataforma plana en su cúspide desde donde  podíamos intentarlo. Estuvimos los dos un rato observando y sopesando el encaramarnos a ella, pues el mar rompía con violencia contra su base, levantando por veces una gran cortina de agua que salpicaba y mojaba toda la zona que queríamos ocupar. Como la marea ya bajaba con fuerza era una baza que jugaba a nuestro favor, y como vimos que aparte de mojarnos no correríamos peligro, nos pusimos la ropa de agua y allá fuimos. 

       La altura de la zona de “vareo” y el mar al estar tan bravo, nos condicionaba el señuelo a emplear, por eso nos decidimos por utilizar el “chivo”. Comenzamos a “varear” alternativamente y pronto empezamos a sentir las primeras picadas, había momentos en que los dos “clavábamos” pescado en el mismo lance, empezamos a acumular lubinas una detrás de otra, pero lo curioso era que las piezas de José eran más grandes que las que yo capturaba, aquello me tenía algo desconcertado pues los dos utilizábamos un “chivo” como señuelo, y los dos contábamos hasta diez para empezar a recoger, más tarde le encontré la explicación. Como José continuaba tocado por la mano de Dios, de repente sintió una descomunal picada de un gran robalo. La lucha que mantenía con el pez se tornó salvaje y no lograba controlarlo,  dejé la caña y me dispuse a ir en su ayuda, poco a poco consiguió guiar al animal hacia tierra, yo bajé a por él, pero el mar golpeaba implacable impidiendo que me acercara, el peligro era evidente y no podía arrimarme más, esperé a que José lo aproximara un poco, pero en una de estas el sedal rozó y rompió, perdiendo aquel robalo que de sacarlo hubiera completado una pescata de escándalo, quedamos jodidos, pero más quedo José pues era la primera vez que un animal así lo desarmaba, ahí entendió que a veces las cosas no son fáciles y que no siempre se gana; había que pasar página y continuar, no merecía la pena perder el tiempo en más lamentaciones.

      A partir de la peripecia vivida con la perdida del robalo el pescado dejó de picar, seguramente se habría “abalado”, así que recogimos y como aún era temprano José se empeñó en hacerle una visita a la “Grande de Monteferro”, y hacia allí nos encaminamos, enterándome en el trayecto de que José había montado un chivo de 80 gramos, porque no le quedaban de 50, que era el peso del que yo utilicé. Esta es la explicación a que él le picaran piezas de más tamaño: como su chivo era más pesado trabajaba más tiempo en el fondo que el mío y, se codeaba con los ejemplares más grandes del cardumen, ya que estos acostumbran a ocupar esa posición.

      Al llegar a Monteferro el mar no pintaba mal y bajamos para aprovechar el crepúsculo del anochecer. Aún no me había repuesto de las vicisitudes vividas anteriormente en Silleiro con el robalo, cuando sentí gritar ¡robalo! ¡robalo!. Era increíble, de nuevo José estaba lidiando con otro “aparato”, dejé mi caña y eché a correr para ayudarle, pero pronto nos dimos cuenta que aquello no era un robalo, pues tiraba y luchaba de una forma desconcertante, cuando consiguió vencer a aquel animal y sacarlo a tierra la sorpresa fue mayúscula, lo estaba viendo y no lo acababa de creer; un precioso sargo pendía del “rapala” con el que estaba “vareando”, y no venía “robado”, había tragado el anzuelo triple de la cola del artificial.

     Como la noche se vino encima nos retiramos de regreso a casa, con la fortuna de haber gozado de una inolvidable tarde de pesca y con la sensación  de que la fortuna a veces se contagia e incluso perdura en el tiempo.
   

viernes, 25 de octubre de 2013

Relatos de un pescador afortunado: GLORIA EN EL CANAL



                                                           GLORIA EN EL CANAL  
                                                                    17-05-2.002

 
      Aquel “Día das Letras Galegas”, “escribí” un episodio glorioso de pesca. El día era de un esplendor y hermosura tal, que insuflaba ganas de vivir a raudales. Me levanté con el sol, sin prisas disfrutando cada minuto. No tenía nada planeado de antemano, mientras desayunaba observaba a través del ventanal cómo los gorriones buscaban su sustento por mi huerto, todo era de una de una naturalidad ensimismante, pero a pesar de todo ello decidí dar un paseo para ver y observar el mar. Después de comprar la prensa me acerqué a Samil y el rumor de las olas al estrellarse sobre la arena de la playa llamó mi atención: El mar rompía con la cadencia y armonía necesaria para encender en mí un deseo irresistible por ir a pescar, consulté la tabla de mareas allí mismo, la pleamar había sido a las nueve de la mañana, el mar llevaba una hora bajando, a partir de las once y media aproximadamente tendría acceso libre a un puntal de Monteferro que apunta a Cabo Estay, donde en un canal a la derecha de este y en aquellas condiciones yo intuía tener una buena oportunidad. Me lo tomé con tranquilidad, tenía un buen margen de tiempo, sabía que aunque era festivo y prácticamente todas las “posturas”, con aquel día iban a estar “tocadas”, esa en particular no podía ser ocupada por su falta de accesibilidad. En el maletero del coche siempre llevaba mi equipo de pesca a punto, por lo que pudiera pasar.

    Cuando llegué se confirmaron todas mis previsiones menos una, aún tuve que esperar casi media hora por la marea para tener posibilidad de acceso, sabía que tenía que afinar por experiencias anteriores, si esperaba demasiado el canal perdía calado, era practicable durante una hora, después afloraban algunas piedras y algas, el mar dejaba de remontar por su izquierda, dejando de oxigenarlo y al coger visibilidad, el agua pierde su intimidad alejándose el pescado de él.

    Me había calzado unas botas de agua que me permitían vadearla cuando esta me daba por las rodillas, con la bolsa de pesca y la caña al hombro me dirigí al canal.  Recuerdo que afiné al máximo que yo consideré posible, monté el carrete con un sedal del 26, y como señuelo armé un rapala “countdown original” de once cm., que me permitía un lance largo y preciso, corrigiendo su tendencia a profundizar levantando ligeramente la puntera. En el primer lance sentí una picada, pero no lo que yo esperaba, era una lubina sí, pero malamente llegaba al cuarto de kilo, la solté con sumo cuidado de no dañarla y la dejé en una poza para mantenerla con vida, continué “vareando”, esperaba un premio mayor, la marea bajaba con fuerza, si en los siguientes diez minutos no señalaba algún pescado, empezaría a perder la fe, y  un pescador sin confianza raramente pesca nada, pero yo insistía, me gustaba el comportamiento del mar, las condiciones eran ideales, con una pieza de de algo más de un kilo ya estaría satisfecho, pensé, pero el premio que me deparaba el destino era mucho mayor, en una de estas sentí el rapala frenar en seco por el inconfundible bocado de un gran robalo. El animal arrastraba la línea fuera del carrete, tuve que apretar el regulador para ir frenándolo poco a poco, cuando conseguí controlarlo, lo aguanté un tiempo cansándolo, pues recordé que el sedal era de una finura casi extrema, la picada fue a unos veinte metros y no tenía obstáculos por delante, ni el mar me lo llegaba a envolver, no merecía la pena arriesgar tirando del animal. Esperé pacientemente para debilitarlo y ya poco a poco lo fui acercando hasta mis pies, sacándolo sin apenas esfuerzo, era un hermoso ejemplar que superaba los cuatro kilos de peso, mi alegría era inmensa, continué “vareando” por si aún encontraba la pareja, pero ya el mar había bajado de tal forma que el canal, como yo preveía, quedó con poca agua, di la libertad a la primera lubina y regresé a casa con mi trofeo, que para mí tenía más valor que una copa de Europa. Seguía siendo un tipo tremendamente afortunado.





viernes, 9 de agosto de 2013

Relatos de un pescador afortunado: INSTINTO ATÁVICO


INSTINTO ATÁVICO
MAYO 1998

           El día que el mar me hablo escuché un sonido procedente de la playa, distinto a todos los sonidos emitidos por esa misma playa en las numerosas visitas anteriores. Lleno de curiosidad a la orilla me acerqué, el mar se expandía por el arenal con una cadencia armoniosa y sonora, el burbujeo de las olas al romper arrastraban los guijarros que al desplazarse golpeaban unos contra otros, aquella mezcla de sonidos se transformó en lenguaje que yo interpreté como una llamada. Un instinto ancestral, desde lo más recóndito de mí estirpe de cazador-recolector algo me pedía, más que pedir me obligaba a tomar una determinación que mi instinto recreaba en mí conciencia, improvisadamente me dejé llevar por una intuición que comprometía mi rutina. El libre albedrío anidó en mí llevándome a romper con todo lo programado. Mi imaginación voló y, me encaminé hacia mi destino que parecía un desatino. La razón me decía que no era coherente seguir ese impulso, pero en el fondo de mi corazón una voz me animaba y me invitaba a que por una vez fuera yo mismo, sin corsés que condicionaran mis emociones. Cuando arranqué y me encaminé un halo de libertad se adueñó de todo mí ser. Una especie de desazón y conmoción me agitaba por dentro, parecía un niño a punto de hacer una trastada, pero era un adulto consciente, emocionado y sorprendido por mi arrebato. Me alejaba de mis obligaciones a medida que me acercaba a mi obsesivo devaneo.

       Al aproximarme a mi destino, la expectación iba en aumento y mi corazón latía con más fuerza. Al llegar al lugar de mi sueño me estremecí, el mar también me hablo allí, con toda claridad y sonoridad mis ojos y oídos enfervorizaron el resto de mis sentidos. Alucinado me quedé al ver aquel esplendor majestuoso lleno de contrastes rítmicos, químicos y armoniosos: “Aparezco, parezco, crezco, me agito, me sereno, me enfurezco, me rompo, sueno, resueno, exploto, me abro, me cierro, vuelo, me elevo grandioso y  me estrello majestuoso, doy, quito, enseño, oculto, a veces muero pero resucito. Tienes que leerme, tienes que entenderme  y al verlo saberlo para poder hacerlo”. 

        Lo escuche, lo vi, lo entendí y supe lo que tenía que hacer. El mar me habló claramente y yo fui consecuente; mi brazo derecho asió el apéndice que hasta él a través del aire mi sueño empujaría. Lanzaba una y otra vez con fuerza y precisión, tanteaba la superficie arremolinada en busca de mi convicción, al final de aquel estruendo encontré la armonía de una corriente burbujeante donde sentí lo que con tanta ansia buscaba. El tirón fue seco y brutal, la caña amortiguó aquella arrancada espectacular de aquel animal salvaje e indomable, mi brazo derecho recogió la salvaje tensión que se transmitió de inmediato hasta lo más recóndito de mi ser, un escalofrío de emoción recorrió todo mi cuerpo, entré en tensión y mi conciencia se concentró, ya estaba en otra dimensión. Soy yo en mi más puro instinto ancestral, viajo en el tiempo y mi atávico instinto depredador surge de lo más hondo de mi espíritu. -“Soy un guerrero, soy un luchador, tengo que sobrevivir y transmitir todo mi poder”-. La adrenalina afloró por todos los poros de mi piel, la experiencia se repitió, de nuevo la adrenalina reventó una y otra vez y el éxtasis fue una catarsis total y absoluta… Cuando todo terminó ya no me sentía igual, caminaba en una nube y mi autoestima fue proporcional a la sensación de ser el Rey del Universo.
     
        Casi dos horas después, con mis doce piezas (casi treinta quilos), bajé de la nube de gloria en la que me sumí, cuando aquella experiencia acabó, recogí y me fui despacio paladeando y saboreando en mí intimidad aquel momento.
     
         Aconteció en una mañana cualquiera, la monotonía no hacía suponer lo que aquel día supondría en el contexto de otros muchos. Desde aquel acontecimiento ya nada fue igual, nunca más me sucedió nada comparable. Yo, ingenuo de mí, esperaba una reversión de aquel hecho tan trascendente por lo que para mí había supuesto. El tiempo inexorable pasaba, la oportunidad no se reproducía. La naturaleza tan previsible con sus ciclos y estaciones la espalda me daba y el prodigio se volvió irrepetible. El paso de más de una década de continua alerta se hacía frustrante. Reivindicaba una oportunidad que nunca se presentaba. Tardé en comprender que en las excepciones estaba la regla, y que algunos acontecimientos naturales, por imprevisibles eran excepcionales, únicos e irrecuperables.