sábado, 4 de abril de 2015

CORRUPCION Y CULPA


     La corrupción es intrínseca a todos y cada uno de nosotros, y como no somos de fiar necesitamos de leyes que nos obliguen a respetar una escala de valores única y universal. Aquellos que ejercen el poder se pueden perder por la sensación de fuerza que este les da, y hace que el que no tenga muy clara su escala de valores se corrompa.

     Legalidad y honradez es lo mínimo que tenemos que exigir, a los incompetentes, inútiles e irresponsables pero no ignorantes de nuestros políticos gobernantes. Sabemos lo difícil que es mantenerse leal a nuestros principios y mas cuando somos buscones por naturaleza. Pocos hombres hay con lealtad inviolable e incorruptible, por eso la alerta y el control debe ser sostenida y continua en el tiempo. Todos somos honrados, todos somos legales hasta que la oportunidad se pone a tiro, sospechosos somos todos, culpables la mayoría.

miércoles, 25 de marzo de 2015

SERVILISMO SINDICAL


     El juego de las prebendas tiene consecuencias y todo faborecido lleva el estigma de un perjudicado, al final todo se acaba sabiendo aunque haya prescrito el delito pero no sus consecuencias. La corrupción no solo es cosa de los poderosos, las corruptelas llevadas a cabo en las empresas del sector público: por  trabajadores mandileros, gestores polítizados y sindicalistas arribistas son un cancer que corroe la igualdad, el mérito y la capacidad, fomentando la incompetencia, desidia e inutilidad.

     Desde que el sindicalismo entró este juego, las diferentes organizaciones sindicales se afanan mediante una absurda rivalidad, en arrogarse el mérito por enchufar a los suyos (hijos, primos, amigos y demás familia) y todo esto con la proporcionalidad previamente negociada en base a su representación y respetando la cuota del gestor de turno. Esto llena de satisfacción a los directivos que después de cumplir con sus compromisos dejan en manos del sindicalismo para mandileros el resto del reparto. Divide y vencerás al colectivo este es el motivo por que de las facciones debilitadas solo sacan ganancias los arribistas, serviles y oportunistas.

sábado, 21 de marzo de 2015

HORDA CAPITALISTA


     Por circunstancias ajenas a la acción de gobierno del Partido Popular, el Estado se ha visto favorecido con unos ingresos extras. La bajada de la ya famosa prima de riesgo ha supuesto un ahorro en las cuentas públicas de cerca de 10.000 millones de euros, que junto a los miles de millones que nos ahorramos por la bajada del petróleo suman un remanente de dinero con el cual el gobierno no contaba.

       España en este momento es una nación donde el hambre y el frio campan a sus anchas entre un  muy numeroso grupo de ciudadanos. Donde la enfermedad remediable, por causas económicas mata y donde el sufrimiento empieza ya a ser insoportable. El gobierno que tiene medios y puede no interviene pues a su doctrina liberal no le conviene, ya que el negocio es el fin primordial del liberalismo, al cual representa esta horda capitalista compuesta de personajes sin escrúpulos que nos malgobiernan, haciendo cual palanganeros, el trabajo sucio de rentistas y banqueros usureros.

viernes, 13 de marzo de 2015

EL SUPOSITORIO


     Suponiendo, que ya es mucho suponer, que la casta política que hasta ahora nos gobernó nos va a sacar del atolladero en el cual nos metió. Lo cierto y lo palpable es lo acontecido y lo que acontece, lo que está por acontecer está por ver y no deja de ser una suposición.

     A medida que se acercan las elecciones comienzan las voces: crearemos, haremos, fabricaremos, cumpliremos...Populismo a raudales nos traen de nuevo socioslistos e impopulares. Ahora que hemos tocado fondo sacan provecho como siempre los de siempre. La explotación de los trabajadores, que ya era de escándalo, ahora ya es maltrato y falta de respeto, la necesidad obliga a aceptar, y de que manera la penetración trasera y, a traición cual supositorio... la suposición.

jueves, 5 de marzo de 2015

MOVIMIENTO TRANSVERSAL


     Personalmente suelo prestar atención a los comentarios que sobre política hace la gente en general, y cada vez escucho más comentarios diciendo que hay que votar a Podemos. Lo más sorprendente es que un número cada vez mayor de gente, que presumió en su tiempo de votar a la derecha, ahora da a entender que esta vez van a votar a Podemos, ya no digo nada de aquellos que fueron en su día votantes socialistas, la mayoría de estos se manifiestan, ya sin cortapisas a favor de la opción política que representa Podemos, lo cual no es tan sorprendente como la intención de los de la ideología conservadora.

     Yo que me muevo en un escenario normal, de gentes con un comportamiento dentro de unos parámetros extrapolables a la inmensa mayoría de la población, no salgo de mi asombro al escuchar mayoritariamente la opinión de votar a Podemos. Gentes, la mayoría trabajadores, no en el paro (eso si sería más comprensible) e incluso pequeños y medianos empresarios, defienden con vehemencia su intención de votar a Podemos, pero lo que más me ha sorprendido es la opinión de aquellos que desde siempre se distinguieron por su defensa de las opciones conservadoras que representa la derecha.

      Al final van a tener razón los ideólogos de Podemos, que dicen que el suyo es un movimiento transversal, que recoge votos de todas las capas de la población y de todas las ideologías.

domingo, 1 de marzo de 2015

EL FUTURO DE LA HUMANIDAD


     En un futuro no muy lejano, cuando el sentido común y la lógica se impongan, por fin nos libraremos del yugo que supone el mantenimiento del sistema energético actual, en este momento ya hay alternativas mas económicas y respetuosas con el medio ambiente que el obsoleto, dañino y costoso sistema. La presión de las compañías energéticas es bestial, pues no están dispuestas a soltar por las buenas la tremenda ubre de la que maman de forma insaciable un pequeño ejército de miserables, amparados para nuestra desgracia, por nuestros gobernantes.

     Sin el lastre de una electricidad y unas gasolinas que como caballos de Troya nos esquilman, la energía del sol y del viento mas pronto que tarde ayudará al desarroyo armónico de la sociedad, y no es una quimera, es el futuro de la humanidad.

jueves, 26 de febrero de 2015

Relatos dun pescador afortunado: O DETONANTE

                                                       O DETONANTE
                                                           Outubro 1986
   
 
      O mellor daquela noite foi o detonante de algo que me cativou e fixo posible un cambio radical no ocio e no emprego do meu tempo libre.  A partir de aí, empecei unha especie de aventura que me deu moitos días nos que me considerei un home afortunado por gozar e vivir momentos de privilexio, sensacións que co paso do tempo minguan en cantidade pero aumentan en intensidade. Avanzaba eu pola trintena, as miñas obrigas e responsabilidades condicionaban as miñas afeccións, a casualidade quixo que á pesca me enganchase. O detonante sucedeu a noite que sentín a maxia que revolucionou para sempre o pracer dos meus sentidos. Aquela noite máxica en min exerceu unha especie de enmeigo que me acompañaría para sempre. A partir de aí as experiencias arremuiñáronse na miña mente, pero grazas a un caderno onde as teño anotadas unha a unha, fíxenme cun compendio de datos que me permitiron ordenalas coas súas datas auténticas. Os feitos narrados son reais e en nada esaxerados, as miñas emocións e sentimentos transmítoos reflectíndoos coa efusividad que o meu carácter me dá.

      Retomando o principio daquela noite de outubro de 1986, era unha noite de sábado para domingo e esta facíase moi longa, pero aquela vez ía abastecido cunha cana de pescar que lle regalara ao meu fillo Germán e que el apenas utilizaba. Pedín consello ao meu compañeiro Hernández, nisto da pesca era, e segue sendo, un fenómeno ao que "había e hai que deixarlle comer nun prato á parte". Asesoroume, tomei nota fidedigna e detallada, abastecéndome do material axeitado para a experiencia. Recordo que esperei ata a unha da madrugada, hora en que aparquei o meu vello coche, un Renault 12 familiar, xunto á coroación do peirao nº 4 do Areal, armei a cana coa sedela, anzol e chumbada recomendados, e de cebo empreguei uns camaróns que tiña nun viveiro colgado dunha das defensas. Deixaba chegar o chumbo ao fondo e recollía dúas voltas de carrete, buscando no fondo as miñas posibles presas, pero non sucedeu nada, recollín dúas voltas máis, xa a uns tres metros do fondo e tampouco sucedeu nada, despois dun tempo de espera e non suceder nada, volvín recoller dúas voltas máis e como tampouco sucedía nada, desanimeime e optei por prender o mango da cana debaixo dunha das rodas do coche; sentei e púxenme a ler. Cando máis distraído estaba e daba por frustrada a miña experiencia, unha picada que dobraba con brío a punteira da cana púxome en tensión, agarrei a cana, e como tiraba a condenada, estiven un anaco a gozar -pois a sensación era agradable para min, imaxínome que non para o animal. Empecei a recoller non demasiado aprisa, ata que apareceu a flote unha fermosa robaliza izándoa ata a miña posición, onde nervioso solteina do anzol, depositándoa na bandexa do maleteiro, volvín prender outro camarón e deseguido lancei, deixando baixar o chumbo ata o fondo, recollendo a continuación seis voltas de carrete, para situarme á altura de onde sentira a picada, non me desprendín da cana e non tiven que esperar moito para sentir unha sutil picada, entón baixei a punteira da cana e esperei a sentir a estirada da sedela para cravar o anzol.

       Estiven así unha e outra vez, ata repetir a operación 23 veces. Cando me din conta eran xa as 5.30 da madrugada, vivía un sono que morría, pois xa facía un anaco que a voráxine rematara. Esta experiencia supuxo para min o enganche a unha afección que se estendería ao longo dos seguintes 20 anos, con tal dedicación e actividade que isto deu lugar á vivencia de centos de momentos que eu teño por estelares, ou sexa únicos e irrepetibles.