martes, 29 de noviembre de 2016

Relatos dun pescador afortunado: VORÁXINE EN SAMIL

                                                           VORÁXINE EN SAMIL
                                                                    1-11-1994

     Durante todo o mes de outubro, novembro e ata principios de decembro daquel glorioso ano de l994, sempre que o mar reunía as condicións axeitadas,  toda a pesca era fructífera. Co transcurso dos anos non volvín ver nada igual, tampouco o mar volveu ter o mesmo comportamento, entendo que a partir de aí empezou un cambio a peor, que co paso dos anos se acentuou. Esta observación é compartida pola maioría dos pescadores máis veteranos, e polo gremio dos surfistas, que en aquel ano contábanse cos dedos dunha man os seus practicantes, eran poucos e dispoñían de mais días para surfear, e mesmo naqueles tempos, pescadores e surfistas compartían a praia de Patos sen problemas de espazo. Co paso dos anos diminuíron os días de ondas, aumentando de tal forma o número de practicantes de surf, que xa se fixo imposible a práctica da pesca deportiva.

     Pero retrotraíndonos a aquel ano, recordo que a tarde do día 31 de outubro, dando un paseo por Samil, fun testemuña de algo que me acendeu a faísca para que ao día seguinte madrugase, achegándome ata alí para facer unha pesca memorable: un veterano pescador xa xubilado, daba renda solta á súa afección pescando na parte mais oriental da praia, facíao a fondo con bicho, o mar prestábase a iso, pois revolvía coa súa forza todo o fondo da praia, sacando toda clase de bichería dos seus acochos, dándose as robalizas un festín como puiden comprobar polas picadas case continuas que tiña o citado pescador. O home non era moi hábil pero, aínda así e todo, conseguira sete robalizas nun par de horas, dun tamaño similares ás que eu levaba un tempo pescando: primeiro en Saiáns, logo en Patos, levando unha semana coa pista perdida ao peixe, estaba claro que se asentaran naquela zona, e como ao día seguinte era festivo tocaba madrugar.

     Ao día seguinte cando cheguei aínda era noite pero pronto empezou a primeira claridade do día, a praia estaba deserta, impoñía tal magnitude cun silencio só roto polo estrondo das ondas. Como xa saíra de casa completamente abastecido para a ocasión, nun "plis plas" xa estaba "vareando" co meu Toby de 25 gramos, que lanzaba con toda a miña potencia, deixándoa chegar ao fondo da area, para arrastrala ao principio para revolvelo, simulando a saída dun birlo enterrado, cando o reclamo saía disparado co seu nadar sinuoso era atacado de inmediato pola voracidade do cardume de robalizas. Estaban a esperar o nacemento do día para comezar unha voráxine polo seu instinto salvaxe, picaban rabiosas, con furia, dende un principio non me daban tregua, fun introducindo robalizas na rede unha detrás doutra, cando completei a saca fun baleirala á bandexa do coche dándome toda a présa que podía, non había testemuñas, mellor. Cando volvín xa non sentín picada algunha onde minutos antes parecía telas todas facendo cola. A marea estaba a baixar, era normal que o peixe se movese, despraceime uns douscentos metros á miña esquerda, coa esperanza de que o mar me permitise cruzar a unha grande pedra, que coa marea baixa quedaba unida á praia por unha especie de tómbolo de area, tiven sorte, coas botas de goma conseguín acceder a ela. Primeiro "vareei" pola fronte da pedra e á súa esquerda, e non sentindo picada algunha, acabei desprazándome á dereita e empecei a lanzar no sentido das cristas das ondas, en paralelo a estas, e aí si, empecei de novo a cravar unha detrás doutra ata completar de novo a saca de rede. A esa altura da mañá xa empezaban a chegar os primeiros visitantes á praia, como o peixe comezaba a picar dunha forma mais espazada e o cansazo facía mella en min, optei por recoller e trasladarme co peixe ao coche para non alarmar.

     Como aínda era cedo, trasladeime á praia dos Olmos, cara o interior da ría. Non había unha alma, o mar pintaba ben e tentoume, baixei a facer unha pequena proba por se acaso e vaia se resultou. Empecei a varear dende unha pedra á que se podía acceder pola altura da marea, que xa baixaba con forza, lanzaba por toda a fronte, o mar de fondo daba unha tonalidade obscura á auga axudando á camuflaxe do "rapala", opción que considerei polo calado que alí había. Non me equivoquei, unha “caw down”, especial de once centímetros coa barriga laranxa, xa me dera moi bo resultado en zonas de calado e augas tomadas. No primeiro lance xa tiven unha picada que non tiña nada que ver coas anteriores, o animal tiraba con forza e obrigoume despois de cravalo a soltar o freo para traballalo con comodidade e esmero. Como a fronte estaba libre de obstáculos, deixábaa correr de dereita a esquerda e viceversa, ata que o animal perdía fol, non era un "robalo", pero triplicaba en peso as da primeira hora, conseguín facerme con cinco pezas que case chegaban aos dez quilos, aquel día volvín sinalar tres pezas máis pola tarde, e en días posteriores seguín pescando naquela zona e en Samil, pero xa en menos cantidade, ata que a mediados de novembro  rematou o "chollo". Primeiro por que diminuía o número de capturas e despois porque alguén se encargou de correr a voz e ao final había máis pescadores que robalizas.

     Eu tiven a inmensa fortuna de aproveitar os mellores días e ao final agradecín que o peixe se fose dalí, pois rematei completamente saturado xa sen ganas de pescar por unha tempada.

jueves, 24 de noviembre de 2016

HABÍLIDAD DE SINVERGÜENZAS Y CANALLAS.


     Se puede ser de izquierdas o de derechas, se puede ser moderado o radical, pero lo que no se puede ser es sinvergüenza y canalla. El respeto no se regala, se gana, uno nunca se debe alegrar por la muerte de ninguna persona por muy ruín que esta haya sido, pero tampoco apenarse hipocritamente por ello, sobre todo si esa persona ha representado unos postulados injustos y demoledores para con los más humildes y necesitados con objeto de sacar provecho personal y para su partido, partido que por cierto se lavó las manos como Judas despreciándola en vida y omenajeándola en muerte.

     No me sorprende tal comportamiento por que todos ellos son tal para cual, unos lo disimulan mejor y otros peor, pero a la hora de la verdad todos forman una piña sectárea y descabalgan a quien sea con tal de conservar sus privilegios personales, para todo esto demuestran ser muy hábiles.

miércoles, 9 de noviembre de 2016

PERDER LA VIRGINIDAD


     Después de 40 años he ido a perder mi virginidad en Málaga, la corrida fue de 92 km. hora, en un tramo que al parecer uno no se puede correr a más de 80.

    Empiezo así este relato, porque me tengo que tomar con humor ciertas vicisitudes de la vida. Yo que siempre presumí, cuando se terció, de mi ejemplaridad y responsabilidad a la hora de conducir, de mi compromiso a la hora de cumplir con las normas de tráfico, me encuentro ahora, después de 40 años inmaculados, con una sanción de tráfico por exceso de velocidad. Vale, no lo recuerdo y no soy consciente de un hecho que no pongo en duda, pero que me sancionen con 100 euros, por una ligera falta de tráfico que la misma D.G.T. reconoce como que no lleva aparejada pérdida de puntos (por cierto conservo todos y los de propina), me parece como mínimo injusto y la impresión que me queda es de un afán recaudatorio puro y duro. Perder así mi virginidad duele.   

lunes, 7 de noviembre de 2016

LA SOLIDARIDAD, PARA CON UNO, NO SIEMPRE EMPIEZA CON UNO MISMO.


     Estos días se cumple mi primer año como voluntario en el Banco de Alimentos de Vigo, siempre que me han necesitado he acudido a echar una mano. He visto y he observado que los voluntarios que acudimos en momentos puntuales a la cita, siempre somos los mismos, dos docenas lo máximo, pero lo sorprendente del caso no es el bajo número de gente voluntaria, lo que de verdad sorprende es que ninguno de los que allí curramos por solidaridad y de forma altruista somos "beneficiarios", ya que por suerte todos percibimos nuestros ingresos con regularidad, por ser pensionistas la mayoría, o por tener una nómina, caso, este último, aún más meritorio.

     Con esto quiero decir, que está muy bien que los jubilados, amas de casa y empleados que puedan, colaboren, pero que estaría mucho mejor que los beneficiarios de forma directa por estar en el paro y que puedan (seguro que alguno habrá), se acercaran por allí de cuando en vez para ayudar, que es de lo que se trata, de ser solidarios y que la solidaridad (nunca mejor dicho), siempre debe empezar por uno mismo y más si se les cubren, de forma gratuita, algunas de sus necesidades mas elementales como son la comida y el vestido. A pesar de todo esto, que me parece una tomadura de pelo, continuaré dentro de mis posibilidades, ayudando en todo lo que pueda al Banco de Alimentos, pues su labor en incuestionable y muy necesarea ya que no deben de pagar nunca justos por pecadores.

sábado, 8 de octubre de 2016

PAPANATISMO Y BAJADA DE PANTALONES


      Un Rajoi maquiavélico y traicionero se aprovecha todo lo que puede y más del papanatismo del PSOE. Parece mentira que aun existan socialistas que se muestren solidarios, patrióticos y papanatas, con un partido extremista y de derechas del que recibieron, desde el principio hasta el fin de las dos ultimas legislaturas que gobernaron, toda clase de insultos y deslealtades que uno se pueda imaginar denigrándolos de una forma ruín y miserable. Durante siete años, día tras día e incansablemente Zapatero y después Rubalcaba fueron menospreciados de forma sistemática, recibieron calumnias y burlas llenas de crueldad, la prepotencia del partido popular rozó la ignominia, pues ridiculizaron de tal manera al presidente de su propio país, que hasta en los foros internacionales no daban crédito a tal comportamiento. Nunca una oposición, ni en España ni en ningún país civilizado tuvo un comportamiento tan obsceno y miserable. A pesar de todo este oprobio, ahora los pseudosocialistas quieren salir a salvarle los muebles al maquiavélico y nada inocente partido, corrupto, felón y traicionero, que nos malgobierna.

     En manos de quien estamos, como es posible que un partido que se autodenomina obrero apoye con sus votos a sus antagonistas políticos, representantes de intereses incompatibles con el bienestar de los trabajadores y al mismo tiempo cometa toda clase de perrerías politicas para desprestigiar a un partido hermano que solo ha recogido el guante, que ellos tiraron en un acto de traición al abandonar de "motu proprio" a la clase trabajadora y se alie con los que los odian a muerte y desean su total derrumbe y desaparición. O son tontos o nos consideran tontos, tontos hay en todas partes pero es increible como hacen el tonto los que se bajan los pantalones ante sus detractores hasta su total derrota e irrelevancia política. 

jueves, 6 de octubre de 2016

MILITANTES Y VOTANTES SIN ENTENDEDERAS NI FORMACIÓN


     Los militantes de base y la inmensa mayoría de votantes, de todos y cada uno de los partidos políticos prosistema no saben, no entienden, no comprenden de lo que va esto de la política, y por lo tanto su incapacidad e ineptitud les reserva el único papel para el que valen que es el de hooligans y fanáticos aborregados pegacarteles, tal y como lo sostienen estos días miembros y exmienbros de la cúpula del PSOE y también tertulianos, opinadores y politólogos en diferentes medios de comunicación. Como vamos a poner en manos de gentes sin entendederas ni formación la posibilidad de que, democraticamente, elijan una opción equivocada y pongan en peligro con su ignorancia  todo el sistema.

     Increible pero cierto, ya afirman sin vergüenza de ningún tipo y en público, que los pobres militantes y votantes en general no tienen formación bastante para entender de política. Lo más grave es que mis coterráneos menospreciados, en algún caso se lamentan pero ninguno actúa, al contrario acaban bendiciendo y justificando a los delincuentes con su voto y estos a su vez se ríen de ellos y los siguen menospreciando al mismo tiempo que ellos desprecian a los podemistas por "populistas" aleccionados por los que los pastorean.

       Los pastoreados y el poder mediático de colmillo retorcido que respalda a los partidos pro-sistema, pasan  de perseguir a los mentirosos y corruptos, (están a punto de dejar en agua de borrajas el caso Gürtel) demonizando e insultando al partido honrado por excelencia mientras no se demuestre lo contrario. Después de intentarlo por lo criminal y por lo civil, después de haberlo intentado de mil y una manera, incluso levantando, una y otra vez, falso testimonio contra Podemos, este partido sigue incolumne de corrupción. Podrán  caer mejor o peor, los podrán calumniar y despreciar pero Monedero, Iglesias, Errejón, Bescansa, Espinar...  hasta ahora mismo siguen limpios para la justicia del "traca-traca", cosa que no pasa con muchos otros. Vds. creen que a estas alturas, si fueran ciertas las informaciones tendenciosas, hechas públicas por personajes que presumen de moralidad intachable y que se dedican a ensuciar el terreno del juego político con la intención de confundir, repito Vdes. creen que la justicia no habría  ya actuado con la máxima contundencia contra los "populistas" que quieren destruir a España. A la Justicia tambien le va la vida en ello, pero los jueces saben, por que no son tontos, que no existe prueba alguna de malas praxis contra Podemos y sus militantes. Por eso están desesperados buscando la manera, y no la encuentran, de destruir el único obstáculo que tienen enfrente para protegerse de la pòsibilidad de que lleguen al poder y levanten las famosas alfombras que están tapando toda la mierda procedente del saqueo de dinero público, dinero con el que se mantendría el estado del bienestar que ya no hace mas que menguar.



POSTDATA.- En cuanto la justicia demuestre que el partido podemista está preso de la corrupción que impregna a los demás, al que suscribe no le doleran prendas para denunciar implacablemente sus posibles tejemanejes.

domingo, 2 de octubre de 2016

EL RESPETO MUTUO ES LO QUE VALIÓ.


     Cuando se encuentran dos personas desconocidas, pueden llegar a empatizar. Siempre hay un hilo conductor, algo a lo mejor nimio pero que ayuda a enlazar dos maneras diferentes de pensar. Ser rico, de derechas y creyente no es lo mismo que ser de condición humilde, de izquierdas y agnóstico, la empatía solo necesita cercanía, pues la misma persona condicionada por su cuna, puede llegar a ser lo uno u lo otro. Y por que esto es así y no de otra manera, al final no debe ser ni el estatus, ni la desconfianza la que impida una relación de respeto y amistad.

    Todo esto viene por que en mi primer viaje por el inserso, conocí en Bilbao a Carlos, un farmacéutico ya jubilado y octogenario, una persona con la que empaticé desde el primer momento, quizá ayudó su mentalidad abierta y ser como yo... colchonero. Ese día la victoria sobre nuestro gran rival merengón fue el nexo de unión y una nimiedad como esa dio lugar a la amistad. Mas tarde descubrimos, tanto él como yo, que no compartíamos estatus, ni afinidad política, ni religiosa. Pero no nos importó, el respeto mutuo es lo que valió.