jueves, 10 de agosto de 2017

Relatos dun pescador afortunado: ENTRE MINGAS E FELPUDOS

ENTRE “MINGAS” E FELPUDOS
01-05-95


     Aquel día facía un tempo espléndido cunha temperatura estival, todo invitaba a saír e estar en contacto coa natureza. Así que esa tarde  reserveina para a miña afección favorita.

     Decidín ir a Saiáns, pero non á praia, senón a unha enseada rochosa que está situada a continuación antes do Portiño. Cando conseguín aparcar na baixada á praia, esta estaba moi concorrida e chea de bañistas, non me importou pois xa contaba con iso, tiña moi claro a zona que quería visitar. O día anteri, cerca do anoitecer, estivera alí un anaco, probei e sinalei unha peza que pasaba dos dous quilos, xa cunha altura da marea nada proclive para a pesca, pero o que máis me animou a repetir e volver ao día seguinte foi o que descubrín nunha poza que o mar alcanzaba e enchía de auga coas mareas vivas, algo que sucedera uns días antes: estaban a esperar á seguinte marea viva que os liberase, uns inquilinos que espertaron o meu interese. Algo máis dunha ducia de pequenos muxes (lisos), nadaban en grupo dun lado a outro da poza, pregunteime o motivo que levara a aqueles animais a illarse así, ese comportamento só se explicaba se eran atacados para ser engulidos por depredadores, como robalizas de bo tamaño.

     Para non desentoar puxen un bañador, unha camiseta e uns tenis vellos, botei a bolsa de pesca ao ombro e coa cana na man encamiñeime cara á postura. Tiña que camiñar uns quince minutos, saltando varias rochas ata chegar a ela, a camiñada resultou máis amena do que esperaba, o sol quentaba os corpos nus dun grupo de novos de ambos os dous sexos, estaban nunha pequena cala despois de pasar as primeiras rochas, continuei desprazándome por unha zona de pedras moi cerca da rompente. A afección a tomar o sol completamente nus, ao parecer estaba mais estendida que a da pesca, practicamente en cada rocha grande e lisa de aquela zona había unha parella "quentándose" ao sol, bo eu ía ao meu e non había outro acceso, cando cheguei ao meu destino concentreime no que alí me levara, que non era outra cousa que o exercicio da miña grande afección.

     O mar achegábase revolvendo o fondo, removía os cantos redondos que chocaban uns contra outros, o ruído era forte pero relaxante, seguramente porque era compasado, nada estridente. O "rapala", aparte do seu limitado alcance, non me ofrecía confianza, pois o mar chegaba moi revolvido, facendo moi difícil o seu control, finalmente decidinme pola “cucharita” Evy que se defendía ben naquelas condicións. Dende o alto dunha rocha que avanzaba uns metros cara ao interior da enseada, comecei a "varear en abano", cubrindo toda a zona de dereita a esquerda, e creo recordar que ao terceiro lance cando viña recollendo a medio camiño unha potente picada conseguiu poñerme en tensión. A sedela saía suavemente da bobina, amortecendo o primeiro escarceo do animal, cansalo e traballalo naquela zona era doado, non había obstáculos e o mar axudábame empurrándoo cara a terra, guieino pola miña dereita, onde morría o mar nunha pequena praia de area grosa. Unha parella tomaba alí o sol nas condicións antes relatadas, achegáronse sen pudor de ningunha clase, preguntando que clase de peixe era. Entre a "minga e o felpudo", vinme manobrando coa robaliza. ¡ Era de película! A situación era rocambolesca, kafkiana. Puxen a robaliza na poza e polo visto era un espectáculo, pero o que era espectacular era a escena que se desenvolvían ás miñas costas, era de coña os dous en pelota picada, xogando con robaliza de tres quilos que nadaba en poza. Pasando do tema continuei co meu, seguín "vareando" e despois dunha media hora intentándoo e non sentir nada, cambiei de reclamo, recordo que "montei un chibo" que me permitía lanzar máis lonxe que a “cucharita, conseguindo superar unha especie de barreira pedregosa, por onde remontaba o mar, rompendo a continuación nun fondón, onde este fervía, nunha destas, cando o reclamo chegou deslizándose por enriba da barreira, parei un instante co propósito de afundilo un pouco e arrancar de novo, e foi cando sentín outra vez unha bestial picada. O carrete volveu cantar, o animal tiraba coma un condenado, loitaba dunha forma endemoniada, resistíndose ferozmente, estiven un anaco aguantando os seus arreos, a fronte ata a miña posición practicamente estaba libre, algunha pedra asomaba coa resaca das ondas, así que sen maior novidade fun achegando ao animal, varándoo esta vez pola esquerda da rocha, recordo que ao agacharme para collelo, o mar me mollou ata a cabeza, era o de menos, tiña dúas enormes pezas de tres e case catro quilos de peso cada unha, era para estar contento.

     Seguín intentándoo un anaco máis pero ao non conseguir ningún resultado, o esgotamento xa facía mella en min, optando por retirarme a pesar de quedar polo menos unha hora máis de pesca, atopábame saturado, pois o "vareo" con reclamos pesados como os "chibos" resulta esgotador. Ah ¡ polas "mingas e felpudos" non me desconcentrei, pois eu mesmo durante anos practiquei nudismo na praia de Barra!

NI BUENO NI MALO..., ¡REGULAR!.

    Tal dia como hoy ya hace cuatro años aprendí a andar en bici, cambié de compañera, aparqué la caña de pescar después de treinta años de una desaforada actividad y sin saber muy bien porqué la abandoné y comencé a andar en bicicleta. Me dicen que no es normal, que lo mío es un mundo al revés, que el deporte por antonomasia para viejos jubilados es la pesca y que aprender a andar en bici a mi edad es una práctica irregular. Como soy un paco contrarias y nunca bueno ni malo sinó soldado regular (hice la mili en Regulares de Tetuan nº 1), mi destino sin ser un desatino siempre fue a la buena de Dios, como dice el otro Dios proveerá aunque no crea demasiado en El.

     Proveyó que fuera pescador cuando había pesca hasta que esta casi se acabó y para que no me aburriera me encaminó al pedaleo en mi jubileo. Salud, fuerza y vigor la bicicleta me dió y con una segunda juventud, por mi esfuerzo, me premió.

sábado, 11 de febrero de 2017

PACO, ARSE..., FEDE.... ¿TARADOS?


     España es un país lleno de repugnantes sabandijas, personajes que nos quieren hacer creer que su linaje procede de una muy alta alcurnia, cuando no son más que exhibicionistas frustrados y acomplejados que se valen del poder de sus mentores para medrar. Esta calaña de sinvergüenzas suelen  retratar su catadura en lienzos para la posteridad, se disfrazan de chirigoteros  medalleros para resaltar su circunspecta facha de horteras llenos de prepotencia y falsedad.





     Estos elementos a los que han consentido su enriquecimiento sus correspondientes patrocinadores, demuestran con sus posados una estupidez que los incapacita para desempeñar no ya un cargo de representación, sinó cualquier otro que implique un mínimo de responsabilidad. Su incompetencia, su vulgaridad y su ridiculez son de tan calado que mas bien parecen tarados, y digo parecen, porque hay que ser muy listos, ha pesar de su apariencia de tontolabas, para enriquecerse a cuenta de los contribuyentes sin que los servicios prestados supusieran ningún beneficio al Estado. Algún secreto ampara a estos tres, pues con ellos todo parece estar al revés.

viernes, 27 de enero de 2017

DOBLE Y MITAD


     Desde la perspectiva de un modesto trabajador, con una formación limitada pero suficiente para desempeñar con eficacia su labor profesional, no se entiende como la lógica y el sentido común no son carta de naturaleza a la hora de equiparar o aproximar las retribuciones de los trabajadores ante producciones similares en espacios económicos pertenecientes a un mismo mercado.

     Uno de los objetivos de aquel Mercado Común hoy denominado Comunidad Económica Europea, era buscar la igualdad; a igual trabajo igual salario. Se nos vendió que progresivamente y a través de los años esa igualdad salarial sería una realidad, que al cabo de unos treinta años el proceso estaría cerrado y que un trabajador portugués, español o italiano cobraría por desempeñar un análogo trabajo una cantidad similar a la cantidad cobrada por un trabajador inglés, francés o alemán. 
 
      Pues bien, después de transcurridos más años de los señalados nos encontramos con que las líneas convergentes no son tales, al contrario, cada vez divergen más. Por ejemplo en la automoción la masa salarial media de un operario español es aproximadamente la mitad de un operario francés y el doble de un portugués, y yo aun me sigo preguntando quien lo consiente y porqué.

viernes, 20 de enero de 2017

QUE BUENO SOY Y QUE CULITO TENGO.


     Feijoó encontró con Caballero la horma de su zapato. Cuando dos hipócritas y sinvergüenzas persiguen un mismo poder para su propio autobombo (que bueno soy y que culito tengo), administrando nuestro dinero como si no tuviera dueño, demuestran ser la misma cosa y perseguir el mismo fin. Nos despluman con tasas e impuestos para pagar, entre otras cosas, sus propios "estudios de mercado" y comprar, cuando es preciso a los medios propagandísticos desde donde lanzan soflamas con la intención de manipular a la opinión pública, cosa que por desgracia consiguen la mayoría de las veces desde la mentira llanamente o mediante medias verdades. 

     Vdes. se preguntaran, que ganan estos dos con todo esto: primero y ante todo satisfacer su ego personal, que es insaciable, arrimar el ascua a su sardina con objeto de favorecer a toda la camarilla que los apoya y acompaña. El enchufismo, el nepotismo y el favoritismo en general, siempre bajo cuerda, engrasa la maquinaria. Familiares y amigos de: sindicalistas, militantes de partidos y de los medianos y altos cargos encuentran acomodo, algunos de forma directa en la Administración, y otros de forma indirecta en empresas concesionarias que trabajan con la susodicha Administración. Son como magos que manejan el bastón de mando para señalar sin dejar huella, (se saben todos los vericuetos, legales o no, para saltarse la ley a conveniencia) a los agraciados que normalmente les juran fidelidad eterna.

martes, 10 de enero de 2017

MACARRISMO Y BUENISMO POLÍTICO.


     Las medidas económicas se deben sustentar con un enfoque reformista gradual y continuo, combinándolas con valores de justicia e igualdad, ingredientes necesareos para el bienestar y la paz social. Los fallos cometidos por nuestros dirigentes, nunca reconocidos por los mismos, véase Aznar, véase Zapatero, fueron fundamentales para la ruina económica que sobrevino después de la década prodigiosa (1998-2008).  

     Esos dos dirigentes y sus equipos económicos fracasaron por cobardes y egoístas, su irresponsabilidad nos está saliendo muy cara, pero tanto ellos como sus equipos no han salido malparados. En vez de ser castigados con ejemplaridad, llevan una vida privilegiada en la que no les falta de nada. El problema es que quienes han tomado el relevo nos dicen que la solución al desastre heredado no pasa por el castigo, pues no resuelve el problema. Desde el punto de vista técnico quizá tengan razón, pero desde el punto de vista moral ayudaría mucho, serviría de ejemplo y de aviso a navegantes para no incentivar formas y maneras de macarrismo y buenismo político, tal y como sucedió y sucede ahora mismo.

     Concretando: si no queremos que se repita la historia, hay que cortar cabezas, arrancar malas hierbas y dejar de pagar y honrar a los sinvergüenzas que conformaron los gobiernos de Aznar y Zapatero, pues pusieron nuestras vidas en manos de especuladores y banqueros.

viernes, 30 de diciembre de 2016

SONRISA SARDÓNICA


     Por razónes de trabajo he conocido algunas personas que de otro modo no conocería, sobre todo si se trata de personas relevantes que se dedican a ejercer la política y el liderazgo. Yo que no soy psicólogo presumo de calar bastante bien y de forma inmediata al personal. Hasta ahora pocas veces me he equivocado al enjuiciar al prójimo, no somos tan diferentes unos de otros y nuestros intereses suelen ser comunes, con esto no quiero decir que yo mismo sea mejor o peor que los demás. La imagen que nos llega de aquel que es relevante suele estar distorsionada, por eso una conversación, incluso irrelevante, cara a cara, sirve para calar la catadura moral de la persona que tenemos enfrente y por desgracia en el mundo de la política, la desfachatez y la hipocresía están a la orden del día.

      Cuando un político, que además es tu jefe, te invita a pasar por su despacho y te dice con una sonrisa sardónica que puedes ir allí a pedirle cualquier cosa que el pueda hacer por ti dentro de sus posibilidades, saltándose todos y cada uno de los procedimientos, algo no funciona bien por lo menos para mí, para los desvergonzados arrivistas fue puente de plata para arreglar lo suyo. 

      En la empresa pública hay una máxima que late en espíritu y no en letra, tú me ayudas y yo te ayudo. Esto que es algo etéreo, siempre está flotando en el aire, pero está al alcance de los más "espabilados" y aquí no hay ideología "tanto tienes tanto vales". Seas sindicalista del sindicato que seas, seas de izquierdas o seas de derechas, a la hora de mamar todos somos mamíferos. Las cosas son como son y están como están, si quieres saber más solo hay que tirar del hilo, siempre te lleva al ovillo. Con esa sonrisa sardónica, que tanto obnubiló a sus votantes de izquierdas y derechas sigue dominando la escena cual caballero espoleando a su montura, y con su oportunismo va cabalgando de nuevo sobre una lozana jaca andaluza.