lunes, 14 de diciembre de 2015

¿POR QUÉ NO OS PRESENTÁIS A LAS ELECCIONES?


     El poder mediático (prensa, radio y televisión) nos pide a los electores responsabilidad, dando a entender que es muy peligroso votar por aquellos que de gobierno nunca han tenido responsabilidad, y que no nos decantemos por experimentos que nunca se saben como terminarán.

     Los electores lo que si ya sabemos es como han terminado por perjudicarnos los partidos que nos han gobernado en las dos últimas legislaturas. Nos han demostrado por activa y por pasiva su capacidad para solventar los problemas de la banca, de las grandes corporaciones, de las grandes fortunas y de paso de su  propia economía personal y familiar, apoyándose unos a otros para alimentar a esa casta de vividores, corruptos e irresponsables que hasta ahora nos han gobernado, si a lo que sufrimos hasta ahora se le puede llamar gobernar.

      Cuando el 11 M, a los activistas que con el tiempo han conformado Podemos, se les dijo con tono desafiante y socarrón ¿Por qué no os presentáis a las elecciones con un programa concreto y vemos cuantos ciudadanos os votan? Seguro que no os atrevéis. Ahora, después de un arduo esfuerzo y compromiso son ya alternativa al poder con posibilidades reales de gobernar. Puesta la pica en Flandes, nos toca a los trabajadores y a la gente de bien rematar.

domingo, 8 de noviembre de 2015

MI GENERAL


     Un gobierno lleno de "chorizos" quiere manchar la trayectoria de un militar ejemplar, y todo porqué se sienten traicionados por un teniente general que ellos creían de su casta. No acaban de entender que él como demócrata que es, no puede aceptar por más tiempo, que una institución como el ejército siga siendo utilizada, por personajes como Morenés, para sus negocios como comisionista del trafico de armas, entre otras irregularidades que menoscaban y desprestigian a un ejército que siempre tiene que estar al servicio del Estado y no favoreciendo el interés particular.

     Nunca pensé que algún día llegara a admirar a un general, y ese día llegó. Julio Rodriguez Fernández demuestra ser un gran hombre, comprometido y honesto, es un honor para todos los españoles de bien que un hombre de esta talla moral se haya comprometido con la democracia, apoyando a un partido tan democrático como los demás, ojalá Podemos gane las elecciones y tengamos un magnífico ministro de defensa, para que por fin España sea un país completamente democrático donde todos los españoles estemos orgullosos de ser compatriotas bajo el paraguas de una patria común y sea normal que un general luche por la justicia, la democracia y la libertad. 

miércoles, 4 de noviembre de 2015

LOS ACOJONADOS Y LA MOCHILA.


     Cuando por fin parecía que las clases asalariadas, absolutamente mayoritarias en este país, habían cogido el camino correcto para ganar en las urnas y recuperar la dignidad expoliada por el liberalismo mas salvaje que entró a saco robándonos derechos y salarios. Resulta que nos entra el acojone y ya vamos de nuevo de culo y cuesta abajo, nos regalan una mochila nueva con más de lo mismo y nos sobreviene la rajada. No se si es por ignorancia o cobardía pero a muchos de nosotros nos ha entrado el tembleque del vértigo y ya nos hemos acojonado, tanto presumir de que ahora al fin si habíamos dado con la tecla correcta con Podemos que al final parece que vamos a optar por un sucedáneo preparado, de prisa y corriendo, por aquellos a los que por fin habíamos acojonado. La revolución nos da miedo y nos conformamos con la superficial limpieza que representa Albert Rivera. 

     Hay que pensar, y si se piensa con detenimiento, se sopesan todos los gravísimos acontecimientos producidos en los últimos tiempos, de los cuales son responsables, unos por acción y otros por omisión, los miserables e inútiles gobernantes que hemos tenido en las dos últimas legislaturas. Tendremos que tomar partido por la verdad, la justicia y la utilidad pública, cosas que no defienden, como quedó ya bien demostrado, los partidos pro-actualsistema y su mochila donde llevan sus propuestas; continuar con las sicav, salvaguardando los intereses de los millonarios y defendiendo la nueva reorganización del capitalismo más explotador, bendiciendo el acuerdo internacional de libre comercio entre E.E.U.U. y la Unión Europea, el TTIP un sueño neoliberal y una pesadilla antidemocrática para la mejor explotación y saqueo de las masas trabajadoras.   


viernes, 2 de octubre de 2015

Relatos dun pescador afortunado: MEA CULPA

                                                         

                                                                  MEA CULPA
                                                             1-05-1.990


     Aquel día festivo, foi un día de pesca de extraordinarias connotacións: foi un día en que a mesura, a racionalidade e a proporción faltaron á realidade da lóxica e o sentido común. Non volvín ver nada que se aproximase a tal desenfreo, a aquela voráxine de loucura, era coma se asistise a un suicidio colectivo.

     Recordo que levaba uns días seguindo o rastro que me marcaban grupos de cardumes formados por alevín de sardiñas que servían de alimento, así mesmo, a cardumes de robalizas. Estas, presas dunha voracidade inconmensurable, atacábanas con tal avidez, que máis que comer parecía que gozaban coa voráxine de sangue e morte. Ao coincidir a preamar cunha marea viva, parte das pequenas sardiñas, ao saltar escapando dos seus depredadores, chegaban a superar a coroación do peirao, quedando moitas delas "varadas" no interior dos pneumáticos que servían de defensas para protexer os peiraos dos golpes das embarcacións.

     Impresionaba a crueza do comportamento animal, como o peixe grande devoraba o pequeno, atacándoo sen contemplacións de ningunha clase. Despois de observar e analizar o que alí sucedía, montei a cana cunha “cucharita” francesa, apoiada cun chumbo perdigonar con xiratorio que me permitía un lance longo e ben dirixido. Lanzaba todo o forte que podía para superar o cardume, pechaba a agulla do carrete ao contactar o reclamo coa auga, evitando con iso que liase a cucharita coa sedela, deixándoa baixar uns cinco metros para a continuación recoller apurando e en zing zang, xa que deste xeito incitaba a voracidade das pezas máis grandes, posto que estas adoitan ocupar as posicións mais profundas dentro dos cardumes.

      Xa dende o primeiro momento en que empecei a lanzar, as picadas empezaron a producirse sen tregua e, para a miña sorpresa, eran dun tamaño superior ao esperado.  Eran as nove da mañá e a marea subía xa con forza, non fallaba lance, ás dúas horas daquela voráxine aquilo converteuse nunha orxía de sangue e morte. Sen decatarme, o meu atávico instinto depredador fíxome perder o sentido da nobre práctica da pesca deportiva. Chegou un momento no que xa non gozaba co que facía, solo movíame a ambición de acumular quilos e encher sacos de robalizas para facer diñeiro coa súa venda; xa non capturaba peixes, amontoaba billetes. Foron horas de traballo intenso e duro, pero ben pagado, preto de coarenta quilos de robalizas, encheron o maleteiro do coche, que sumadas a outras pescatas nesos días traducironse en máis de cen mil das antigas pesetas. Co paso do tempo, a ética daquel comportamento, non me parece a máis acertada, pero en aquel momento e naqueles tempos, aquel comportamento asumíao como algo natural, aínda que agora vaia en contra dos meus principios.

     Esta pesca que aquí relato é quizais a única da que non me sinto especialmente orgulloso. A fortuna acompañoume, pero por un momento deixei que a avaricia e o interese anubrasen os meus sentidos, perdendo a miña condición de pescador deportivo.

jueves, 24 de septiembre de 2015

AL NATURAL O EN ESCABECHE


     Cuando tu pescadera te comenta que tiene un mejillón, muy, muy, pero que muy bueno y muy rico, tu lo tomas como una defensa y glorificación del producto "da batea galega". Pero cuando te lo dice una mujer en edad de merecer y bien que lo merece (no me pregunten el que), y además te mira a los ojos, tú te quedas encandilado y sales del paso diciéndole que eso hay que probarlo al natural o en escabeche.

     A estas alturas del relato, tanto el lector como yo aun tenemos dudas de como tomarlo, si aun por encima ella te sonríe mirándote con fijeza ya piensas en el desafío, o lo tomas o lo dejas (el mejillón) al natural o en escabeche.

sábado, 12 de septiembre de 2015

EXTRAPOLANDO LA DIADA


     Mi intención con este escrito no es inmiscuirme en las cuitas entre nacionalistas y no nacionalistas con motivo de la magnificada (con merecimiento) Diada del pueblo catalán.

     Los medios afines al nacionalismo catalán, manifiestan como un éxito arrollador, la asistencia de un millón y medio de personas a esta última Diada celebrada en Barcelona. Hay que reconocer que tiene su mérito, no es fácil sacar a la calle a uno de cada cinco catalanes y que se manifiesten todos unidos en pos de la nación catalana (otro gallo nos cantaría a nosotros los gallegos si nuestros nacionalistas fueran reconocidos así por el pueblo).

     Si extrapolamos lo acontecido en Barcelona (movilizar a 1.5 millones de personas sobre 7.5 millones) a lo acontecido en Vigo días atrás (movilizar a 200.000 personas sobre 600.000), vemos que, proporcionalmente es aun más meritorio sacar a la calle, como se sacó a manifestarse, una de cada tres personas que habitan en el área de influencia del nuevo hospital Alvaro Cunqueiro.

     Lo que quiero decir es que una manifestación tan descomunal como la de Vigo ha pasado de puntillas para los medios informativos, no dándose a conocer y valorar como es debido. La Xunta a solapado todo lo que ha podido, que no es poco, un hito verdaderamente estratosférico como nunca había acontecido.

sábado, 5 de septiembre de 2015

LOS "BOA FE" SOMOS 200.000


     Los partidos podridos de corrupción son incapaces de renovarse expulsando a todos los mangantes y oportunistas que actualmente militan en sus filas. El partido carroñero y demagogo por antonomasia, en su desvergüenza se permite insultar a todos y cada uno de los ciudadanos que nos hemos manifestado, al dudar de nuestra inteligencia a la hora de comprender y entender como se gestiona la sanidad pública e universal. 

     Cierto es que el PSOE se ha convertido en un partido sectáreo y lleno de oportunistas, pero más cierto es que el PP, aparte de ser una secta, también llena de golfos oportunistas, es la herramienta que sirve a los explotadores. El beneficio económico es la razón de su existencia, el lucro que toda actividad conlleva ellos lo convierten en espolio especulativo, son usureros, avaros y codiciosos, y al ser esto así las consecuencias las tenemos ya aquí con el negocio montado de cuatro amiguetes en el Alvaro Cunqueiro. Los 200.000 "boa fe" (ingenuos o tontos según el presidente de todos los gallegos), parece que le han jodido el negocio a los 200 carroñeros afines al partido, que aparte de corrupto, es incompetente, burro y delincuente.