viernes, 2 de octubre de 2015

Relatos dun pescador afortunado: MEA CULPA

                                                         

                                                                  MEA CULPA
                                                             1-05-1.990


     Aquel día festivo, foi un día de pesca de extraordinarias connotacións: foi un día en que a mesura, a racionalidade e a proporción faltaron á realidade da lóxica e o sentido común. Non volvín ver nada que se aproximase a tal desenfreo, a aquela voráxine de loucura, era coma se asistise a un suicidio colectivo.

     Recordo que levaba uns días seguindo o rastro que me marcaban grupos de cardumes formados por alevín de sardiñas que servían de alimento, así mesmo, a cardumes de robalizas. Estas, presas dunha voracidade inconmensurable, atacábanas con tal avidez, que máis que comer parecía que gozaban coa voráxine de sangue e morte. Ao coincidir a preamar cunha marea viva, parte das pequenas sardiñas, ao saltar escapando dos seus depredadores, chegaban a superar a coroación do peirao, quedando moitas delas "varadas" no interior dos pneumáticos que servían de defensas para protexer os peiraos dos golpes das embarcacións.

     Impresionaba a crueza do comportamento animal, como o peixe grande devoraba o pequeno, atacándoo sen contemplacións de ningunha clase. Despois de observar e analizar o que alí sucedía, montei a cana cunha “cucharita” francesa, apoiada cun chumbo perdigonar con xiratorio que me permitía un lance longo e ben dirixido. Lanzaba todo o forte que podía para superar o cardume, pechaba a agulla do carrete ao contactar o reclamo coa auga, evitando con iso que liase a cucharita coa sedela, deixándoa baixar uns cinco metros para a continuación recoller apurando e en zing zang, xa que deste xeito incitaba a voracidade das pezas máis grandes, posto que estas adoitan ocupar as posicións mais profundas dentro dos cardumes.

      Xa dende o primeiro momento en que empecei a lanzar, as picadas empezaron a producirse sen tregua e, para a miña sorpresa, eran dun tamaño superior ao esperado.  Eran as nove da mañá e a marea subía xa con forza, non fallaba lance, ás dúas horas daquela voráxine aquilo converteuse nunha orxía de sangue e morte. Sen decatarme, o meu atávico instinto depredador fíxome perder o sentido da nobre práctica da pesca deportiva. Chegou un momento no que xa non gozaba co que facía, solo movíame a ambición de acumular quilos e encher sacos de robalizas para facer diñeiro coa súa venda; xa non capturaba peixes, amontoaba billetes. Foron horas de traballo intenso e duro, pero ben pagado, preto de coarenta quilos de robalizas, encheron o maleteiro do coche, que sumadas a outras pescatas nesos días traducironse en máis de cen mil das antigas pesetas. Co paso do tempo, a ética daquel comportamento, non me parece a máis acertada, pero en aquel momento e naqueles tempos, aquel comportamento asumíao como algo natural, aínda que agora vaia en contra dos meus principios.

     Esta pesca que aquí relato é quizais a única da que non me sinto especialmente orgulloso. A fortuna acompañoume, pero por un momento deixei que a avaricia e o interese anubrasen os meus sentidos, perdendo a miña condición de pescador deportivo.

jueves, 24 de septiembre de 2015

AL NATURAL O EN ESCABECHE


     Cuando tu pescadera te comenta que tiene un mejillón, muy, muy, pero que muy bueno y muy rico, tu lo tomas como una defensa y glorificación del producto "da batea galega". Pero cuando te lo dice una mujer en edad de merecer y bien que lo merece (no me pregunten el que), y además te mira a los ojos, tú te quedas encandilado y sales del paso diciéndole que eso hay que probarlo al natural o en escabeche.

     A estas alturas del relato, tanto el lector como yo aun tenemos dudas de como tomarlo, si aun por encima ella te sonríe mirándote con fijeza ya piensas en el desafío, o lo tomas o lo dejas (el mejillón) al natural o en escabeche.

sábado, 12 de septiembre de 2015

EXTRAPOLANDO LA DIADA


     Mi intención con este escrito no es inmiscuirme en las cuitas entre nacionalistas y no nacionalistas con motivo de la magnificada (con merecimiento) Diada del pueblo catalán.

     Los medios afines al nacionalismo catalán, manifiestan como un éxito arrollador, la asistencia de un millón y medio de personas a esta última Diada celebrada en Barcelona. Hay que reconocer que tiene su mérito, no es fácil sacar a la calle a uno de cada cinco catalanes y que se manifiesten todos unidos en pos de la nación catalana (otro gallo nos cantaría a nosotros los gallegos si nuestros nacionalistas fueran reconocidos así por el pueblo).

     Si extrapolamos lo acontecido en Barcelona (movilizar a 1.5 millones de personas sobre 7.5 millones) a lo acontecido en Vigo días atrás (movilizar a 200.000 personas sobre 600.000), vemos que, proporcionalmente es aun más meritorio sacar a la calle, como se sacó a manifestarse, una de cada tres personas que habitan en el área de influencia del nuevo hospital Alvaro Cunqueiro.

     Lo que quiero decir es que una manifestación tan descomunal como la de Vigo ha pasado de puntillas para los medios informativos, no dándose a conocer y valorar como es debido. La Xunta a solapado todo lo que ha podido, que no es poco, un hito verdaderamente estratosférico como nunca había acontecido.

sábado, 5 de septiembre de 2015

LOS "BOA FE" SOMOS 200.000


     Los partidos podridos de corrupción son incapaces de renovarse expulsando a todos los mangantes y oportunistas que actualmente militan en sus filas. El partido carroñero y demagogo por antonomasia, en su desvergüenza se permite insultar a todos y cada uno de los ciudadanos que nos hemos manifestado, al dudar de nuestra inteligencia a la hora de comprender y entender como se gestiona la sanidad pública e universal. 

     Cierto es que el PSOE se ha convertido en un partido sectáreo y lleno de oportunistas, pero más cierto es que el PP, aparte de ser una secta, también llena de golfos oportunistas, es la herramienta que sirve a los explotadores. El beneficio económico es la razón de su existencia, el lucro que toda actividad conlleva ellos lo convierten en espolio especulativo, son usureros, avaros y codiciosos, y al ser esto así las consecuencias las tenemos ya aquí con el negocio montado de cuatro amiguetes en el Alvaro Cunqueiro. Los 200.000 "boa fe" (ingenuos o tontos según el presidente de todos los gallegos), parece que le han jodido el negocio a los 200 carroñeros afines al partido, que aparte de corrupto, es incompetente, burro y delincuente.

jueves, 27 de agosto de 2015

HASTA QUE EL CUERPO AGUANTE


     Hoy es mi último día como policía portuario, me prejubilo con 62 tacos y con la impresión de que el proceso fue de una naturalidad aplastante, llegó como llegan las cosas previamente planificadas, sin sorpresas, como cuando un río desemboca  y se queda sin cauce, extendiéndose ante ti todo un mar de posibilidades. Desde tumbado en el sofá a dormitar viendo la televisión acumulando grasa y colesterol hasta reventar, o empezar a explorar las posibilidades que la nueva circunstancia te da.

     Por supuesto lo del sofá lo descarto, aunque de forma puntual alguna cabezada he de dar. Coger la caña e irme a pescar no lo voy a descartar, como tampoco una vuelta en bicicleta para pasear la jeta. Caminar, caminaré; viajar, viajare; soñar, soñaré, me reiré, lloraré, me emocionaré y disfrutaré hasta que el cuerpo aguante... y no se apalanque.

miércoles, 19 de agosto de 2015

CATÁSTROFE BÍBLICA


     Hasta ahora la lógica y el sentido común nos dicen una cosa, el mundo de la política otra. Nos venden su mundo como el mejor de los mundos posibles, o yo o el caos.

     Una catástrofe de dimensiones bíblicas es lo que acontecerá en esta país si llegan al poder los de Podemos. Pero que nos cuenta el Sr. Margallo si él forma parte de un equipo de gobierno completamente corrupto (unos por acción y otros por omisión), que ha llevado a la ruina económica a la mitad de la población de este país, es que esta catástrofe de dimensión nacional no cuenta.

     Esa catástrofe tan catastrófica con la que nos amenazan los inútiles fracasados, corruptos y sinvergüenzas peperos, es con el objeto de que arraigue de nuevo el voto del miedo. Miedo y asco es el que dan ellos con elementos como Rodrigo Rato, Luis Bárcenas, Fancisco Granados, Miguel Blesa, Carlos Fabra, Jaume Matas... y toda una retahila de estómagos agradecidos que desempeñan cargos menores, medianos y mayores a lo largo y ancho de la geografía nacional, como alcaldes, concejales, asesores, miembros de los consejos de administración de los diferentes entes dependientes del poder central y autonómico, desde donde se dedican como maquiavélicos buscones a la prebenda y a la dádiva con catastróficas consecuencias y no precisamente bíblicas.

sábado, 15 de agosto de 2015

TIC, TAC; TIC, TAC; TIC, TAC...


     El margen de actuación que hay en política es muy pequeño, ya está todo inventado y condicionado por compromisos que nuestros políticos han firmado, pero el margen de juego político en la dignidad, legalidad, solidaridad y limpieza es tan grande que solo con acabar con la corrupción y tener una buena y sana intención, las cosas irán mejor para la mayoría de la población. La falta de voluntad por parte de los que nos gobiernan nos obliga a esperar, poco a poco pero sin pausa el tiempo corre y todo llegará, tic, tac; tic, tac; tic, tac...

      Segundo a segundo comienza la marcha atrás, después de tantos tic, tac por vivir, este 2015 se prevé espectacular.

      Los sistémicos andan de los nervios y juegan a meter miedo, pues su modo de vida va a cambiar. El tiempo vuela y ven que se la juegan. Todo su entramado elaborado estos años atrás obsoleto se les va a quedar. Muchos de los que viven del cuento van a tener que ponerse a trabajar; tic, tac; tic, tac; tic, tac...

      En consonancia y en paralelo la jubilación me llega al tiempo de la caída pepera. Doble motivo para  sentirme vivo. La esperanza y la ilusión crece a medida que el tiempo decrece... tic, tac; tic, tac; tic tac...

      Quizá me consideren un ingenuo por apoyar a Podemos, ya se que es una opción con muchas interrogantes políticas por discernir y que nada me garantiza su capacidad de buen gobierno, se de las dificultades que se van ha encontrar a la hora de gobernar pero también se que los que nos han gobernado hasta ahora nos han mentido y se han aprovechado del poder para mediante la corrupción, sí, y hago incapié en ello, de que con esa corrupción generalizada que ellos niegan se han enriquecido a costa del bienestar de sus compatriotas más débiles y necesitados.

        Podemos no es garantía de nada, pero soy de los que creen que juegan limpio, que son gentes  de buena voluntad y capacitadas, por eso creo que hay que votar a Podemos  y luego ya se comprobará que hay otras formas de gobernar sin que por ello se hunda la economía de nuestro país, tal y como aseguran los voceros mediáticos del miedo, siempre al servicio del poder entendido como negocio de unos pocos oligarcas y financieros.